24 de ago. de 2026

O BAIXO MIÑO

O PSOE do Baixo Miño critica que a Xunta siga adiando a mellora do transporte público na comarca 


Un autobús de transporte público, da empresa Lugove, achegándose á parada da rúa Rosalía de Castro (A Guarda)
Foto: PSdeG-PSOE do BM


Infogauda/O Baixo Miño

 As e os socialistas consideran inaceptable que a nova licitación se vaia ata 2027 e lembran que a Xunta de Galicia pode introducir melloras no servizo actual mentres non entren en funcionamento os novos contratos.  

 O PSdeG-PSOE do Baixo Miño critica a demora da Xunta de Galicia na posta en marcha do novo modelo de transporte público para a comarca, tras coñecerse que o actual servizo que conecta Vigo co Val Miñor e o Baixo Miño volverá ser prorrogado e que a licitación dos novos contratos non está prevista ata 2027.  

 Para os socialistas, o proceso estase alongando excesivamente mentres a veciñanza continúa soportando as mesmas deficiencias no seu día a día.  

 “Levamos tempo denunciando as carencias do transporte público no Baixo Miño e a resposta non pode ser unha prórroga detrás doutra. A comarca necesita solucións e o que agora sabemos é que aínda teremos que seguir agardando máis polo novo servizo”, sinalan desde a coordinación comarcal socialista. 

 O PSOE lembra que nos últimos meses impulsou unha iniciativa conxunta nos concellos da comarca para reclamar melloras no transporte, apoiada nos resultados dunha enquisa realizada entre persoas usuarias dos cinco municipios do Baixo Miño.  

 Os socialistas consideran especialmente preocupante que, mentres se prolonga a tramitación dos novos contratos, a veciñanza teña que continuar dependendo dun servizo que xa demostrou non responder adecuadamente ás necesidades da comarca.  

 Por iso, advirten de que a demora da nova licitación tampouco pode servir de escusa para manter todo como está. A Xunta, como administración responsable, dispón de mecanismos para introducir modificacións nas condicións de explotación do servizo actual e adaptar horarios, expedicións ou capacidade ás necesidades das persoas usuarias.  

 “Que a Xunta tarde ata 2027 en licitar os novos contratos é responsabilidade da Xunta; o que non pode pretender é que a veciñanza asuma tamén as consecuencias desa demora. Se o novo modelo tarda, as melloras non poden tardar”, sosteñen.  

 Entre as medidas que o PSOE do Baixo Miño leva meses reclamando están o reforzo das frecuencias en horas punta e fins de semana, a mellora das conexións cos hospitais e o CUVI, o incremento da capacidade nas expedicións con maior demanda e unha mellor adaptación dos horarios ás necesidades laborais, educativas e sanitarias.

A GUARDA

A COMUNIDADE DE MONTES DA GUARDA RECLAMA POR TERCEIRA VEZ A LIMPEZA DO CASTRO DA FORCA, ABANDONADO DESDE 2022  

 A entidade lembra que o Padroado Municipal Monte Santa Trega ten atribuída estatutariamente a conservación dos xacementos arqueolóxicos e sinala que, tras obter a autorización de Patrimonio, xa non existe impedimento para executar uns traballos que o propio Concello ten valorados economicamente. 

 

Vista xeral do corte lonxitudinal, desde o Norte, do Castro da Forca (A Guarda), excavado parcialmente na campaña efectuada entre o 26 de xullo e o 14 de agosto de 1984, baixo a dirección de Luis Xulio Carballo Arceo. A día de de hoxe, o estado dese enclave é ben distinto
Fonte: XG/CCeDD/DXdoPHeD


Infogauda/A Guarda

 A Comunidade de Montes da Guarda vén de solicitar por terceira vez ao Concello da Guarda que proceda, a través do Padroado Municipal Monte Santa Trega, á limpeza e mantemento do Castro da Forca, un enclave arqueolóxico do Monte Trega excavado en 1984 que, segundo a Comunidade, deixou de recibir labores de mantemento no ano 2022.  

 A primeira reclamación formal foi presentada o 31 de agosto de 2025, cando a Comunidade solicitou ao Concello, como Presidencia do Padroado, que o Castro da Forca volvese ser incluído no plan de limpeza, mantemento e conservación dos xacementos arqueolóxicos, reclamando para este espazo o mesmo tratamento que reciben outros enclaves do monte.  

 A petición baséase nos propios Estatutos do Padroado Municipal Monte Santa Trega, que establecen entre as súas finalidades a conservación, protección e valorización do Monte Santa Trega e dos seus restos arqueolóxicos e atribúen á súa Comisión Permanente, da que forma parte a Comunidade de Montes da Guarda, a función de promover e coordinar actuacións de recuperación, conservación e mantemento das estruturas arqueolóxicas.  

 Ante a falta de actuación, a Comunidade decidiu facilitar de maneira instrumental a tramitación administrativa e, apenas tres días despois daquela primeira petición, o 3 de setembro de 2025, solicitou directamente á Dirección Xeral de Patrimonio Cultural a autorización para efectuar os traballos de limpeza e rozado.  

O Concello chegou a abrir un expediente contra a propia Comunidade  

 A situación adquiriu un novo xiro o 23 de xaneiro de 2026, cando o Concello incoou o expediente 23/2026 contra a Comunidade de Montes, como titular catastral das parcelas 775 e 778 do polígono 25, para obrigala a realizar a limpeza por atoparse parte dos terreos dentro dunha faixa secundaria de xestión de biomasa.  

 O propio informe municipal constataba a presenza de acacia e eucalipto de rebrote, fentos, toxos e silvas e sinalaba expresamente a existencia dunha vivenda a menos de 50 metros, cualificando como obrigatoria a xestión anual da vexetación para evitar o rebrote de especies invasoras e pirófitas.  

 A Comunidade respondeu o 28 de xaneiro de 2026 mediante alegacións ao expediente, lembrando que xa cinco meses antes solicitara ao Padroado que asumise esa mesma limpeza e defendendo que a responsabilidade funcional e técnica do mantemento do xacemento corresponde ao Padroado. Naquelas alegacións tamén se puxo de manifesto que o propio Concello promovera documentación técnica para o mantemento dos xacementos arqueolóxicos na que se incluía expresamente o Castro da Forca e se contemplaba a intervención de persoal especializado.  

Patrimonio autoriza finalmente os traballos  

 Tras varios meses de tramitación, o 22 de maio de 2026, Patrimonio Cultural resolveu favorablemente a solicitude e autorizou os traballos no marco do expediente 3420/25.  

 Para a Comunidade, esta resolución resulta especialmente relevante porque elimina o último obstáculo administrativo que podía existir para acometer a actuación. Ao día seguinte, o 23 de maio, trasladou a autorización ao Concello e solicitou novamente que os traballos fosen executados a través do Padroado.  

 A Comunidade destaca ademais que o Concello xa dispón dunha valoración económica específica para a actuación, incluída na documentación técnica de mantemento dos xacementos arqueolóxicos do Monte Trega, polo que considera que neste momento concorren todos os elementos necesarios: existe unha actuación identificada, unha valoración económica, autorización patrimonial e un organismo que ten estatutariamente atribuídas funcións de conservación e mantemento.  

Terceira solicitude: “Xa non queda ningún impedimento para actuar”  

 Ante a ausencia de actuación durante os tres meses transcorridos desde aquela segunda petición, a Comunidade vén de presentar unha terceira solicitude formal na sede electrónica do Concello, reclamando que se fixe unha previsión concreta para executar os traballos.  

 “Desde agosto de 2025 fixemos todo o posible para facilitar unha solución: solicitamos a limpeza ao Padroado, tramitamos nós mesmas de maneira instrumental a autorización de Patrimonio, respondemos ao expediente aberto polo Concello e, en canto recibimos a autorización, puxémola á súa disposición. Case un ano despois da primeira solicitude, xa non existe ningún impedimento administrativo que xustifique que o Castro da Forca continúe abandonado”, sinalan desde a Xunta Reitora.  

 A Comunidade considera especialmente difícil de entender que o Castro da Forca permaneza sen mantemento desde 2022 mentres o Padroado continúa realizando labores periódicos noutros xacementos arqueolóxicos do mesmo monte.  

 “Non estamos reclamando ningún trato excepcional. Estamos pedindo exactamente o contrario: que o Castro da Forca reciba o mesmo tratamento que o resto dos xacementos arqueolóxicos do Monte Trega e que o Padroado cumpra as funcións de conservación e mantemento que establecen os seus propios Estatutos”, explican.  

 Na nova solicitude, a Comunidade pide que a limpeza se execute sen máis demora e que o Concello comunique por escrito unha previsión para a realización dos traballos. No caso de considerar que aínda existe algún impedimento, solicita que este sexa identificado expresamente e fundamentado técnica ou xuridicamente.  

 “O Concello considerou en xaneiro que o estado destas parcelas era suficientemente preocupante como para incoar un expediente contra a Comunidade e advertir do risco de incendio. Sete meses despois, e tendo xa á súa disposición a autorización necesaria para actuar, entendemos que o coherente é que esa mesma preocupación se traduza agora na execución efectiva da limpeza a través do Padroado”, conclúe a Comunidade de Montes.

A GUARDA

O ALCALDE DA GUARDA, ROBERTO JOSÉ ÁLVAREZ CARRERO, VISITOU A NOVA TENDA DE MODA INFANTIL BRILÉ KIDS   

A visita enmárcase na iniciativa de promoción dos novos establecementos ou aqueles que estrean nova xerencia no noso municipio 

O novo establecemento, situado na rúa Pacífico Rodríguez, 11 – Baixo 3; ofrece roupa e complementos para nenos e nenas ata os 14 anos e conta cunha sección especializada en roupa de baile  


O alcalde da Guarda, Roberto José Álvarez Carrero visitou o establecemento da emprendedora guardesa Raquel Lomba Lomba
Fotos: CAG
Vista do interior da a nova tenda de moda infantil Brilé Kids

Infogauda/A Guarda 

 O alcalde da Guarda, Roberto José Álvarez Carrero, visitou a nova tenda de moda infantil Brilé Kids, situada na rúa Pacífico Rodríguez, 11 Baixo 3, dentro da campaña de apoio aos novos establecementos e aqueles que estrean nova xerencia no municipio.   

 Na visita coñeceu de primeira man o novo establecemento impulsado pola emprendedora guardesa Raquel Lomba Lomba, quen decidiu apostar polo emprendemento coa posta en marcha dun proxecto propio que lle permita conciliar mellor a súa vida laboral e familiar e, ao mesmo tempo, contribuír a ampliar a variedade de propostas de moda infantil dispoñibles no municipio.  

 Brilé Kids ofrece roupa infantil dende bebés ata a talla 14 anos, cunha ampla variedade de propostas para diferentes estilos e necesidades. A tenda conta con pantalóns, vestidos, saias, camisetas, camisas e diferentes complementos, ademais de prendas de baño para a tempada estival.  

 O novo local presenta tamén unha proposta especialmente interesante para as familias da Guarda: unha sección dedicada especificamente á roupa e equipamento de baile. Neste espazo, nenos e nenas poden atopar prendas cómodas e especializadas para a práctica desta disciplina, evitando así ter que desprazarse a outros municipios ou cidades para adquirir este tipo de artigos.  

 Esta aposta cobra especial relevancia nun municipio como o noso no que a danza ten unha importante presenza e conta con numerosos nenos e nenas que practican esta disciplina deportiva. Deste xeito, Brilé Kids incorpora unha oferta especializada que responde a unha necesidade concreta das familias e complementa a actividade comercial local.  

 Raquel Lomba Lomba explicou durante a visita que “por agora, a acollida do establecemento está a ser positiva” e amosouse satisfeita coa resposta da veciñanza. Ademais, a localización do negocio, situado xusto fronte a un colexio, supón un importante punto a favor para facilitar a visibilidade e o acceso das familias á tenda, especialmente durante a volta ao cole.  

 Brilé Kids abre as súas portas de luns a venres, en horario de 10:00 a 13:30 horas e de 16:30 a 20:00 horas, mentres que os sábados atende ao público de 10:00 a 14:00 horas.  

 O alcalde, Roberto José Álvarez Carrero, destacou a importancia de que novas emprendedoras aposten pola Guarda para desenvolver os seus proxectos. “A apertura de novos establecementos contribúe a dinamizar a actividade económica, ampliar a oferta comercial e fortalecer o noso tecido empresarial e comercial”, dixo o rexedor municipal.

 Dende o Concello da Guarda - engadiu o alcalde - desexámoslle a Raquel moito éxito nesta nova etapa empresarial e confiamos en que Brilé Kids se consolide como un referente para as familias do municipio.    

VILA NOVA DE CERVEIRA

Presidente da República destaca Vila Nova de Cerveira como território de fronteira que une e como exemplo de ambição, cultura e coesão territorial  

   

Ao entrar na sua 24.ª edição, a Bienal foi apresentada como exemplo de persistência, criatividade e capacidade de afirmação cultural fora dos principais centros urbanos

Fotos: MVdeC



Irene Pinheiro/Vila Nova de Cerveira

 O Presidente da República, António José Seguro, destacou, este domingo, em Vila Nova de Cerveira, a identidade singular do concelho enquanto território de fronteira, sublinhando a sua capacidade histórica para transformar a proximidade com Espanha num espaço de encontro, cooperação e criação.  

 A intervenção do Presidente da República ocorreu no âmbito da visita oficial a Vila Nova de Cerveira, com receção nos Paços do Concelho, seguida de uma visita à XXIV Bienal Internacional de Arte de Cerveira, dedicada ao tema “Territórios sem Fronteiras”, numa ocasião em que defendeu que a fronteira deve ser entendida não apenas como uma linha geográfica, mas como um espaço de contacto entre pessoas, culturas e ideias.  

 “Quem vive na fronteira aprende cedo - e desaprende cedo - que o outro lado não é uma ameaça: é uma vizinhança”, afirmou, salientando que Vila Nova de Cerveira “sempre soube ser fronteira sem se fechar”.  

 Para o Chefe de Estado, essa experiência assume particular relevância num momento em que “as fronteiras voltam a ser discutidas”, apesar da livre circulação, da Internet, da comunicação instantânea e da crescente interdependência entre sociedades.  

 Nesse contexto, considerou que a Bienal de Cerveira adquire uma “urgência” renovada e destacou a pertinência do tema “Territórios sem Fronteiras”, enquanto reflexão sobre a fronteira como construção mental e sobre a capacidade da arte contemporânea para ultrapassar as contingências da geopolítica, das guerras e das divisões.  

 O Presidente da República sublinhou ainda o papel da arte na identificação das “linguagens do futuro”, defendendo que o poder político deve estar atento aos sinais que a criação artística transporta e às questões que antecipa.        

Uma Bienal construída pela persistência e pela confiança  

 Na sua intervenção, o Presidente da República recordou a génese da Bienal de Cerveira e o papel de Jaime Isidoro e de um grupo de visionários que acreditaram ser possível criar, num território periférico, uma instituição cultural de dimensão nacional e internacional.  

 “Um grupo de sonhadores decidiu que Vila Nova de Cerveira não seria apenas uma fronteira geográfica, mas uma fronteira do pensamento e da criação. E a Bienal é a prova de que essa aposta foi ganha”, afirmou.  

 Ao entrar na sua 24.ª edição, a Bienal foi apresentada como exemplo de persistência, criatividade e capacidade de afirmação cultural fora dos principais centros urbanos.  

 “A Bienal é também uma razão para termos confiança”, afirmou o Presidente da República, destacando que a sua existência resulta de uma verdadeira “construção humana”, feita por mulheres e homens que acreditaram no poder da arte para deixar em Vila Nova de Cerveira “uma palavra, uma poeira, uma imagem, uma respiração de beleza e de interrogação”.  

 A relação entre arte e território esteve, assim, no centro da intervenção presidencial, que terminou com uma imagem particularmente associada à identidade cerveirense: “Há fronteiras que os homens constroem para separar. E há obras que os homens constroem para aproximar. A Bienal de Cerveira é uma dessas obras”.        

“Ser pequeno em população não é ser pequeno em ambição”  

 António José Seguro dedicou também parte da sua intervenção aos desafios enfrentados pelos territórios do interior e da raia, nomeadamente o despovoamento, o envelhecimento e a distância relativamente aos grandes centros de decisão.  

 “Ser pequeno em população não é ser pequeno em ambição. E Cerveira é disso um exemplo”, afirmou. Defendeu, neste âmbito, uma maior atenção e confiança do Estado nas autarquias locais, sublinhando o conhecimento que estas possuem sobre as suas comunidades e necessidades.  

 “Um país coeso não se mede pela força das suas capitais, mas pela vitalidade dos seus territórios”, afirmou, acrescentando que Portugal “precisa de Cerveiras” - de comunidades capazes de resistir, reinventar-se, atrair novos habitantes e criar condições para que aqueles que querem permanecer possam fazê-lo.  

 O Chefe de Estado destacou ainda a identidade dual do concelho, entre a História e a contemporaneidade, sintetizando-a nas expressões “castelo e arte”, “raia e ponte”.  “Essa dupla identidade - entre a pedra do Castelo de D. Dinis e a liberdade das telas e das esculturas da Bienal - faz deste concelho um lugar singular no mapa de Portugal”, afirmou.  

 Concluiu, por isso, que Cerveira é “uma terra de fronteira que nunca aceitou que a fronteira fosse o seu limite”, defendendo que o concelho deve continuar a assumir a sua dupla vocação como “guardião da fronteira que une, e não da fronteira que separa”.     

Presidente da Câmara Municipal agradece presença e proximidade  

 Na receção ao Presidente da República, o Presidente da Câmara Municipal de Vila Nova de Cerveira destacou a relação de proximidade do Chefe de Estado com os territórios e as populações.  

 “Sabemos que é o Presidente de todos os portugueses, mas reconhecemos também um Presidente que tem feito da proximidade uma forma de estar, do diálogo discreto uma forma de construir e da tranquilidade uma forma de servir”, afirmou Rui Teixeira.  


Na receção ao Presidente da República, o Presidente da Câmara Municipal de Vila Nova de Cerveira destacou a relação de proximidade do Chefe de Estado com os territórios e as populações


 

 O autarca cerveirense sublinhou igualmente a importância da presença presidencial no contexto da Bienal Internacional de Arte de Cerveira, classificando o evento como um espaço de “liberdade, de criação, de encontro e de diálogo entre povos e culturas”.  

 Num momento marcado, segundo o autarca, “pela divisão, pelo ruído e pela incerteza”, foi salientada a importância de uma voz institucional associada à serenidade, ao equilíbrio, à paz, à confiança nas instituições e ao aprofundamento da democracia portuguesa no contexto europeu.  O autarca deixou ainda um convite ao Presidente da República para regressar ao concelho: “Regresse a Vila Nova de Cerveira. Regresse sempre”.  

 A visita presidencial reforçou, assim, a afirmação de Vila Nova de Cerveira como território de fronteira, cultura e criação, onde a relação com o Minho e com a Galiza se cruza com uma forte identidade local e com uma vocação internacional construída, em larga medida, através da Bienal Internacional de Arte de Cerveira.

REDONDELA

Folga indefinida no Consorcio Editorial Galego para reclamar o pago dos salarios pendentes 

 A empresa de distribución de libros con sede en Redondela leva dende maio sen abonarlle as nóminas ás súas cinco persoas traballadoras 


Fonte CIG

Infogauda/Redondela

 A CIG vén de convocar folga indefinida no Consorcio Editorial Galego a partir do luns 31 de agosto para reclamar o pago dos salarios pendentes, xa que a empresa con sede en Redondela dedicada á distribución de libros leva dende o mes de maio sen abonarlle as nóminas ás súas cinco persoas traballadoras. 

 O cadro de persoal adoptou esta decisión tras padecer problemas de cobro dos soldos durante todo o ano, sen que a dirección teña dado explicacións sobre a situación económica que atravesa a compañía, tendo en conta que algunhas editoriais clientes xa comezaron a retirar os seus fondos de libros da instalacións do Consorcio Editorial Galego.  

 Coa convocatoria de folga, que dará comezo ás 0:00 horas do vindeiro luns 31 de agosto, tamén se quere reclamar o mantemento de todos os postos de traballo e esixir o cumprimento do convenio colectivo.

MAR

A Xunta de Galicia e Agalcari asinan un convenio que procura fomentar e recuperar a carpintería de Ribeira en Galicia 

A conselleira do Mar, Marta Villaverde, e o presidente da entidade, Ramón Collazo, formalizaron hoxe un acordo dotado con 30.000 € para financiar accións de posta en valor do oficio e do patrimonio marítimo tradicional


A conselleira do Mar, Marta Villaverde, e o presidente da Asociación Empresarial Galega de Carpintería de Ribeira (Agalcari), Ramón Collazo, no momento de asinar o convenio de colaboración 

Foto: XG

Infogauda/Galicia

 A conselleira do Mar, Marta Villaverde, e o presidente da Asociación Empresarial Galega de Carpintería de Ribeira (Agalcari), Ramón Collazo, asinaron un convenio de colaboración para dinamizar, fomentar e recuperar a actividade da carpintería de ribeira e o patrimonio marítimo flotante galego ao longo do ano 2026. A través deste acordo, a Xunta achega 30.000 euros para apoiar ao sector nunha dobre vertente: a salvagarda da súa compoñente patrimonial e cultural —recoñecida como Ben de Interese Cultural (BIC) inmaterial— e o impulso da súa competitividade económica e tecnolóxica.  

 Villaverde puxo en valor o papel que desenvolve Agalcari, entidade que agrupa ao 98 % das carpinterías de ribeira activas na comunidade e que sustenta arredor de 600 empregos directos e indirectos. A conselleira do Mar salientou a importancia de defender un oficio cun gran arraigo histórico que hoxe aposta pola modernización, as técnicas combinadas e a madeira como material sostible, eficiente e ecolóxico na construción naval.  

 Entre as principais actuacións financiadas ao abeiro do convenio destaca a execución da terceira fase do proxecto divulgativo Proceso construtivo dun barco de madeira, así como a organización dunha xornada técnica orientada á aplicación de novas técnicas combinadas no sector.  

 Así mesmo, o acordo contempla a reimpresión e reedición de obras técnicas de referencia para a formación e preservación do coñecemento tradicional, tales como Construción Naval en Madeira: do concepto ao gálibo, o Manual de novas técnicas combinadas na carpintaría de ribeira e O Sancosmeiro. A estas iniciativas súmase a participación en eventos especializados en patrimonio marítimo e accións de fomento das embarcacións tradicionais de madeira.

OPINIÓN

Terremoto en Colombia. Una tragedia social anunciada que exige una reconstrucción al servicio de las víctimas, las comunidades y la clase trabajadora  

   

I- Un terremoto devastador que desnuda las desigualdades sociales del país  

 El terremoto del 10 de agosto de 2026 constituye una de las mayores catástrofes naturales vividas por Colombia en las últimas décadas. El sismo, de magnitud 7,4 y con epicentro en San José del Palmar, Chocó, afectó 15 departamentos y 471 municipios. Al 20 de agosto, el balance oficial registraba 262.154 personas afectadas, 30.664 viviendas destruidas y 136.946 averiadas, además de graves daños en escuelas, hospitales, vías, puentes, acueductos y aeropuertos.. Sin duda, estas cifras no reportan la totalidad de afectaciones, si se tiene en cuenta que muchos municipios sufrieron afectaciones graves cercanas al 90%, como sucedió en El Cairo al norte del Valle del Cauca. 

 Pero estas cifras no alcanzan a expresar la dimensión humana de la tragedia. El terremoto demuestra, además, que los desastres naturales no afectan a todos por igual. La magnitud de sus consecuencias está determinada por condiciones históricas como la pobreza, la precariedad habitacional, la desigualdad territorial, la informalidad laboral, la insuficiencia de infraestructura pública y el abandono de numerosas comunidades rurales y populares. 

 Los primeros resultados del Censo Único de Emergencia adelantado por las cámaras empresariales y comerciales muestran que el 85,8 % de las empresas encuestadas reportó algún tipo de afectación y, entre las empresas afectadas, el 48,4 % no puede operar actualmente: prácticamente una de cada dos se encuentra paralizada. El 49,6 % presenta daños graves o críticos y el 91,9 % de las empresas afectadas son microempresas. A su vez, el 87 % corresponde a empresas de comercio y servicios. 

 El impacto también amenaza directamente el empleo: el 70,1 % de las empresas con puestos de trabajo en riesgo reporta entre uno y cinco empleos afectados. Aunque el 72,9 % registra pérdidas inferiores a $20 millones, estas cifras pueden resultar devastadoras para pequeños negocios con escaso capital de respaldo y dependientes de los ingresos diarios para sostener a sus propietarios, familias y trabajadores. 

 Estos datos permiten advertir un segundo nivel de emergencia: después de la destrucción física viene el deterioro económico. Una empresa que no puede abrir despide personal, deja de vender, pero continúa enfrentando arriendos, créditos, servicios, obligaciones tributarias. Si la interrupción se prolonga, una afectación inicialmente temporal puede convertirse en cierre definitivo con pérdida total de empleos. 

 Por eso, la tragedia no puede presentarse exclusivamente como una fatalidad natural. La vulnerabilidad social también es una construcción política, económica y de clase, derivada del modelo capitalista. La reconstrucción no puede limitarse a levantar nuevamente las edificaciones destruidas: debe reducir radicalmente las condiciones sociales que hicieron vulnerables a millones de personas.  

II- La solidaridad popular frente a la tragedia: una respuesta que desbordó u supero al Estado y al gobierno 

 Miles de trabajadores, jóvenes, organizaciones sociales, comunidades barriales y campesinas, indígenas, afrodescendientes, sindicatos, bomberos, organismos de socorro y voluntarios protagonizaron una extraordinaria movilización solidaria. 

 En numerosos territorios, esta respuesta superó la capacidad estatal. Fueron habitantes, jóvenes, trabajadores y organizaciones populares quienes removieron escombros, buscaron sobrevivientes, organizaron centros de acopio y transportaron alimentos, agua, medicamentos y herramientas. 

 En el Valle del Cauca, Buenaventura se convirtió en un ejemplo emblemático: ante más de 72 horas de incomunicación terrestre, las barras del América y Deportivo Cali organizaron la recolección de ayudas y consiguieron transportarlas hasta el principal puerto colombiano sobre el Pacífico. 

 Las caravanas solidarias llegaron directamente a barrios, veredas y comunidades rurales, llevando ayuda y acompañando a las familias damnificadas. Esta solidaridad expresa una enorme reserva de organización y capacidad colectiva del pueblo colombiano. 

 Pero también evidencia la profunda desconfianza de amplios sectores hacia el aparato estatal, producto de años de corrupción, burocracia, clientelismo e ineficiencia institucional. 

 La solidaridad popular debe ser reivindicada y organizada, pero no puede ser utilizada por el Estado para sustituir sus obligaciones. El pueblo puede y debe ser solidario; el Estado tiene la obligación de garantizar vivienda, salud, educación, alimentación, empleo, infraestructura y protección social. 

 Las organizaciones populares que están en el territorio deben ser reconocidas como protagonistas de la reconstrucción y no como auxiliares gratuitos de una institucionalidad desbordada.   

III. La respuesta del Gobierno Nacional: medidas insuficientes y sin control social 

 El Gobierno de Abelardo De la Espriella activó mecanismos de emergencia y anunció algunas ayudas, pero estas resultan insuficientes. Los subsidios temporales de arrendamiento y los alivios en servicios públicos no resuelven la recuperación de las viviendas, los emprendimientos, la pequeña y mediana industria ni las fuentes de empleo destruidas. 

 La utilización de facultades extraordinarias no puede convertirse en un cheque en blanco para el Gobierno, los grandes contratistas, bancos, aseguradoras y empresarios. Toda contratación, asignación presupuestal, crédito, subsidio y obra pública relacionada con la emergencia debe estar sometida a control ciudadano, sindical, territorial y comunitario. Ni un peso de la reconstrucción puede terminar en manos de la corrupción, la especulación inmobiliaria o el enriquecimiento de contratistas y grandes empresarios.   

VI- El endeudamiento externo no puede convertirse en la salida automática 

 Frente a una catástrofe de esta magnitud se requieren recursos extraordinarios. Lo que debe cuestionarse es que la respuesta vuelva a descansar sobre el endeudamiento público, trasladando a las próximas generaciones el costo financiero de una emergencia que debería ser asumida mediante una redistribución extraordinaria de la riqueza nacional. 

 Una reconstrucción financiada principalmente con endeudamiento externo puede convertir una tragedia natural en una nueva tragedia económica y social.   

V- La tragedia no ha detenido el proyecto político antipopular y proimperialista del nuevo Gobierno 

 La emergencia también ha permitido observar que la catástrofe no ha significado una suspensión del proyecto político del Gobierno de Abelardo De la Espriella. Por el contrario, en medio de la emergencia acelera la implementación de sus políticas antipopulares y proimperialistas. 

 a. Persecución política. Mientras el país enfrenta miles de damnificados y graves daños, el Gobierno mantiene su ofensiva contra la administración anterior mediante el denominado “Libro de la verdad” a la vez que se propone destomontar pequeñas conquistas populares alcanzadas bajo el gobierno anterior. Rechazamos tanto la impunidad frente a la corrupción como la utilización de las instituciones estatales para desarrollar una persecución política. Las investigaciones deben sustentarse en pruebas, respetar el debido proceso y ser independientes de cualquier cálculo partidista; y lo que es más importante, deben respetarse aquellos logros que en materia económica, laboral, educación, o de restitución de tierras se alcanzaron. 

 b. La política exterior: subordinación a Estados Unidos e Israel. El Gobierno ha mantenido un marcado viraje hacia una alianza estratégica con Estados Unidos e Israel. Desde una perspectiva internacionalista y antiimperialista, cuestionamos esta orientación. Colombia debe desarrollar relaciones internacionales independientes. La cooperación internacional es bienvenida cuando contribuye a salvar vidas y atender a las víctimas, pero cooperación no significa subordinación política, militar o económica, mucho menos para lavarle la cara a los asesinos responsables del genocidio del pueblo palestino. 

 c. Desmonte de la política de paz del gobierno de Petro. El traslado de 117 personas privadas de la libertad vinculadas a los procesos de negociación del anterior Gobierno constituye una expresión de la política de “mano dura” anunciada durante la campaña electoral. Representa el anuncio práctico del desmonte de la política de Paz Total y la sustitución del diálogo por la fuerza y la negociación por la persecución. 

 Rechazamos tanto la impunidad de las organizaciones criminales como la utilización demagógica de la política de seguridad para fortalecer un régimen de excepción permanente, ampliar el poder represivo del Estado y criminalizar la protesta social. La clase trabajadora y las comunidades populares tienen derecho a vivir sin el terror de las organizaciones armadas y del narcotráfico, pero también a no ser víctimas de la violencia estatal, la militarización de sus territorios ni la criminalización de sus luchas sociales.  

VI- Una reconstrucción al servicio de las víctimas y no de los grandes negocios 

 Desde una perspectiva de clase trabajadora y retomando los principios de independencia de clase, movilización y organización, la reconstrucción debe partir de una definición fundamental: Las víctimas deben ser protagonistas y no receptoras pasivas de las decisiones tomadas por el Gobierno, los bancos, los contratistas y las grandes empresas. 

 No queremos una reconstrucción concebida como un gigantesco negocio privado. Queremos una reconstrucción pública, democrática, participativa y controlada por las comunidades.   

Propuestas 

 1- Recursos para la reconstrucción, no para la deuda

 Suspensión inmediata del pago de la deuda externa durante la emergencia y el proceso inicial de reconstrucción; auditoría pública de la deuda y rechazo a nuevos empréstitos para financiar la reconstrucción. Los recursos liberados deben destinarse a un Fondo Nacional de Reconstrucción y Solidaridad Obrero-Popular. 

 2- Que paguen quienes concentran la riqueza. 

 Impuesto extraordinario a las grandes fortunas, bancos, monopolios, empresas minero-energéticas y grandes capitales. Suspensión o exención del impuesto predial para los inmuebles afectados, exención del impuesto de renta para las familias damnificadas y IVA cero para los materiales, equipos e insumos destinados directamente a la reconstrucción.

 3- Los bienes de la SAE al servicio de las víctimas

 Los bienes administrados por la Sociedad de Activos Especiales deben ser destinados prioritariamente a familias urbanas y campesinas damnificadas, para vivienda, tierras productivas y reconstrucción comunitaria. 

4- Reconstrucción pública, vivienda, salud, educación y trabajo digno. 

 Las obras fundamentales deben ejecutarse prioritariamente mediante entidades públicas, cooperativas de trabajadores y empresas estatales. Construcción masiva de vivienda pública segura; reconstrucción prioritaria de hospitales y escuelas; atención especial a comunidades rurales, campesinas, indígenas y afrodescendientes; y un programa extraordinario de empleo público con salario digno, estabilidad, seguridad social y derechos laborales.  

5-Protección del empleo y de los ingresos. 

 Ninguna empresa debe utilizar el terremoto como excusa para despedir trabajadores. Deben garantizarse mecanismos de estabilidad laboral temporal, compensación a quienes pierdan sus ingresos y protección para las economías familiares, campesinas y comunitarias. Aseguradoras y bancos deben cumplir sus obligaciones y ofrecer períodos de gracia y refinanciación sin intereses adicionales. 

6- Control popular y participación de los damnificados. 

 Crear comités territoriales de reconstrucción elegidos democráticamente. Toda contratación debe ser pública, transparente y accesible. Los recursos deben estar bajo vigilancia permanente de damnificados, sindicatos, organizaciones campesinas, juntas comunales y organizaciones sociales. La ayuda estatal no puede condicionarse a ninguna afiliación política, religiosa, partidista o electoral. 

7- Reconocimiento y fortalecimiento de la solidaridad popular

 Las caravanas, colectivos juveniles, sindicatos, juntas comunales, organizaciones campesinas y demás expresiones solidarias deben ser reconocidas como actores legítimos de la reconstrucción, con posibilidad de administrar directamente recursos destinados a las comunidades mediante mecanismos de rendición pública de cuentas y control colectivo. 

8- Unidad de los trabajadores y sectores populares. 

 Sindicatos, organizaciones campesinas, comunidades indígenas y afrodescendientes, organizaciones barriales, estudiantes, trabajadores de la salud, docentes, organizaciones de mujeres y jóvenes deben impulsar una coordinación nacional por la reconstrucción y un Frente Único por la Reconstrucción al servicio de las víctimas, mediante asambleas territoriales, comités de damnificados, brigadas solidarias, veedurías populares y movilizaciones. 

 La independencia política frente al Gobierno no significa indiferencia frente a la tragedia. Significa defender con mayor firmeza los derechos de las víctimas. La clase trabajadora necesita construir su propia alternativa.   

VII. Una salida obrera y popular frente a la reconstrucción 

 El terremoto plantea una pregunta que trasciende la emergencia inmediata: ¿para quién se reconstruirá Colombia? Puede reconstruirse para los bancos, grandes contratistas, constructoras, monopolios e inversionistas. O puede reconstruirse para quienes perdieron sus viviendas, sus empleos, sus escuelas, sus hospitales y sus condiciones de vida. 

 La tragedia del 10 de agosto no debe utilizarse para profundizar la desigualdad, aumentar la deuda pública, fortalecer los negocios privados ni consolidar la subordinación internacional del país. Debe convertirse, por el contrario, en una oportunidad para que trabajadores, comunidades populares, campesinos, jóvenes y organizaciones sociales levanten una alternativa propia frente a las políticas del Gobierno. 

 Reconstruir no significa simplemente volver a levantar lo que se cayó. Reconstruir significa transformar las condiciones sociales que hicieron que millones de colombianos fueran tan vulnerables frente a la tragedia. Y esa reconstrucción solo podrá estar verdaderamente al servicio de las mayorías si son los propios trabajadores y las comunidades quienes participan, deciden y controlan su desarrollo.  

21 de agosto de 2026 

Unidad de Izquierda Revolucionaria (UNIR), sección de la Unidad Internacional de Trabajadoras y Trabajadores-Cuarta Internacional (UIT-CI) en Colombia  

ARCOS DE VALDEVEZ

Vilar de Cabreiro inaugura sede de associação em festa recheada de animação  


O local integra a memória da comunidade e irá continuar a promover o encontro entre gerações, através de eventos e ações dinamizadas pela associação
Foto: MAdeV


Mónica Mota Lopes/Arcos de Valdevez

 A Associação Origens e Tradições Dos Amigos de Vilar de Cabreiro (AOTAVC) promoveu um convívio para a população com o objetivo de inaugurar a requalificação da antiga escola do lugar.  

 O local integra a memória da comunidade e irá continuar a promover o encontro entre gerações, através de eventos e ações dinamizadas pela associação.  

 O Presidente da Câmara Municipal, Olegário Gonçalves, aproveitou para conhecer o espaço renovado e mostrar o apoio da autarquia na recuperação de património que reflete a história de vários locais.  

 A iniciativa reuniu dezenas de pessoas que aproveitaram a noite para lembrar o passado, aproveitando o presente e o espaço de convívio e lazer recuperado. 

ARCOS DE VALDEVEZ

Ázere reuniu comunidade em festa de verão

  

O Presidente da Câmara Municipal, Olegário Gonçalves, marcou presença no evento, reforçando os laços com a população e as entidades locais

Fotos: MAdeV



Mónica Mota Lopes/Arcos de Valdevez

 A Junta de Freguesia (JF) de Ázere organizou um convívio com a comunidade para acolher os residentes e emigrantes que regressam a casa nesta altura do ano.  

 O Presidente da Câmara Municipal, Olegário Gonçalves, marcou presença no evento, reforçando os laços com a população e as entidades locais.  

 No discurso, o autarca sublinhou a importância destes encontros que permitem estreitar as ligações entre todos, promovendo momentos de descontração e animação.  

 Por sua vez, a Presidente da JF, Carla Rodrigues, agradeceu a presença da comunidade de Ázere, enaltecendo também o apoio constante da autarquia e a proximidade com o poder local.  

 O evento decorreu na sede da junta de freguesia e juntou dezenas de pessoas para um fim de tarde animado, recheado de atividades para as crianças, música e muita tradição.

DEPORTES

PIRAGÜISMO


SETE MEDALLAS PARA OS TEIXUGOS NA IV COPA GALEGA DE PROMOCIÓN DE SLÁLOM

Un dos podios de Roque Olveira - no centro -, que en alevín, dominou tanto en caiac como en canoa, levándose dúas medallas de ouro
Un dos podios de Rita Olveira - á der.- que na categoría infantil feminino, foi a gañadora tanto en K1 como en C1, logrando senllas medallas de ouro
Podio de Iria Álvarez - no centro -, que en benxamín, categoría que solo participa en K1, foi a gañadora logrando unha medalla de ouro
Podio da clasificación final por equipos, na que o Club Deportivo Miño-Teixugos rematou terceiro

Informa (fotografías e redacción): Rosa Fernández Carrera

 As futuras promesas do slálom galego xuntáronse o pasado sábado en Dumbría para medir forzas na IV Copa Galega de Promoción de Slalom. As augas do río Xallas acolleron a uns cincuenta deportistas galegos das categorías benxamín, alevín e infantil.

 Nesta ocasión o Club Deportivo Miño tan so aportou a cinco deportistas, pero con grandes resultados.       

 Lois Montenegro, na categoría infantil masculina, acadou a prata tanto en caiac como en canoa.      

 Rita Olveira, na categoría infantil feminino, foi a gañadora tanto en K1 como en C1; facéndose, por tanto, con dous ouros.       

 Roque Olveira, en alevín, dominou tanto en caiac como en canoa, levándose dúas medallas de ouro. Na mesma categoría, Brais Vicente rematou sexto.  
 
 Iria Álvarez, en benxamín, categoría que solo participa en K1, foi a gañadora subindo ao podio para recoller unha medalla de ouro.       

 Na clasificación final por equipos, e a pesares de levar un equipo pequeno, o Club Deportivo Miño-Teixugos rematou terceiro por detrás dos anfitrións do Piragüismo Dumbría e do Montaña Quixós de Monforte.

22 de ago. de 2026

DEPORTES

BALONMÁN FEMININO

O Atlético Guardés resiste a batalla e lévase o Memorial Gilsanz (20-23) 

O equipo baixomiñoto resistiu o pulso do Porriño este sábado na final do torneo amigable Memorial Gilsanz  

As de Prades comezaron liderando de xeito indiscutible grazas a unha defensa impoluta, pero o anfitrión igualou a intensidade no ecuador do partido. Aínda con dificultades, os 20 minutos finais volveron ser guardeses 

O vindeiro domingo, novo derbi e última cita da pretemporada coa Supercopa de Galicia en Tui 


Blazka Hauptman en posesión da bóla, tentando enviala ás redes da portería do Porriño
Bera Fotografía


Redacción Deportes/A Guarda

 O Atlético Guardés lévase o primeiro posto do III Memorial Gilsanz. As de José Ignacio Prades aguantaron o pulso por un Porriño anfitrión que soubo levarse as cousas ao seu terreo para igualar a contenda ao ecuador despois dunha primeira parte con acento baixomiñoto; para finalizar cun terzo final forte e equilibrado que lles permitiu marcar a diferenza cara á vitoria. 

 O Atlético Guardés saíu á pista ofrecendo unha defensa compacta, presidida polo dobre pivote de Noelia Solla e María Palomo co apoio de Blazka Hauptman. A intensidade no 6-0 valeulle frear ao anfitrión durante moitos minutos, frustrando ata o pasivo todas as súas propostas ofensivas e deixándolle sen goles, salvo polo inicial, ata case o ecuador da primeira metade (2-4, min. 13). Chegou a máis a renda baixomiñota, aínda que o Porriño comezou a ser capaz de responder e viuse beneficiado pola expulsión por vermella directa de Silvia Leiras (6-9, min. 26) para recortar distancias de cara ao descanso (8-10, min. 30). 

 Foi ao regreso dos vestiarios cando se confirmou a recuperación local, pois as de Isma Martínez comezaron o período cun 3-1 que marcaba o primeiro empate de todo o partido (11-11, min. 35). As táboas continuaban varios compases despois, a cargo de varias perdas de balón en ataque seguidas das da Guarda.  

 Non foi ata que Elena Martínez recuperou o pulso cun 0-3 completamente ao seu cargo que volvía abrir un oco interesante para as súas (13-16, min. 42). Dúas paradas de Ana Marín contribuían á misión e un novo gol guardés levaba a renda a catro para afrontar os quince minutos finais nunha tendencia, a poder ser, crecente. 

 E aínda que non chegou a despexarse, xa non foi capaz de volver reiniciar o marcador o anfitrión, que se viu de novo significativamente por baixo a falta de cinco minutos para o final (18-21, min. 55). Isma Martínez solicitou parar o tempo para planificar o parcial decisivo, e as súas seguiron a comanda, pero o rival miñoto non o puxo nada sinxelo.  

 Unha parada de Sabina Mínguez e uns sete metros de Rosane Serrano abrían máis oco, unha perda local contribuía á faena. Elena Martínez marcaba o 18-23 e apareceu entón Isa Ferrarin para dar ás ás súas, que aínda llas arranxaron para achegar un 2-0 final que nada tiña que facer contra a vitoria guardesa (20-23, final). O Atlét4ico Guardés finaliza así o III Memorial Gilsanz en primeira posición e prepárase xa para o peche de pretemporada, que será a próxima semana cun terceiro e novo Derbi As Nosas, a clásica Supercopa de Galicia (domingo 30 de agosto, 19.00 horas, Tui).   

Conservas Orbe Zendal BM Porriño (8+12): Adriana Mallo, Alicia Campo (1), Isa Ferrarin (p.), Julia Pestana, Viktoria Zsembery (3), Bruna Dias (4), Adriana Rial, Carmen Prelchi (1), María Rodríguez (2), Delfina Ojea, Ugazi Manterola (5), Andrea Sáez (4). 

Club Balonmán Atlético Guardés (10+13): Sabina Mínguez (p.), África Sempere (1), Silvia Leiras, Blazka Hauptman, Aintzane García (2), Cecilia Cacheda, María Palomo (3) (1), Rosane Serrano (3), Elena Martínez (9), Cristina Cifuentes, Carme Castro, Daniela García, Nerea Gil (3), Ania Ramos (1), Noelia Solla (1) e Ana Marín (p.). 

Marcador cada cinco minutos: 1-3, 1-4, 2-6, 3-8, 6-9, 8-10 (descanso), 11-11, 13-13 13-16, 16-18, 18-20, 20-23. 

Árbitros: Martín Rodríguez e Diego Rivera. Amoestaron con tarxeta amarela aos visitantes María Palomo e José Ignacio Prades (adestrador) e excluíron con dous minutos ás locais Julia Pestana e Viktoria Zsembery e ás visitantes María Palomo, Noelia Solla (2), Blazka Hauptman e Carme Castro. Expulsaron con vermella directa á visitante Silvia Leiras (min. 26). 

Incidencias: Final do III torneo Memorial Gilsanz, disputada no pavillón municipal do Porriño.

A GUARDA

A música tradicional galega encheu de son e tradición o auditorio de San Bieito  


A Banda de Música Agrupación Musical de A Guarda abriu o Concerto de Música Tradicional Galega

Un momento da actuación do grupo Vento Mareiro

O Grupo Do Lusco ó Fusco nunha das súas actuacións do evento
Fotos: Infogauda

Ricardo Rodríguez Vicente/A Guarda

 A música tradicional galega foi a gran protagonista na tardiña deste sábado, 22 de agosto, no auditorio ao aire libre de San Bieito, en A Guarda, cun concerto que reuniu música, baile e tradición nunha velada especialmente celebrada polo público.

 Organizado pola Agrupación Musical de A Guarda, coa colaboración do Plan Culturea da Deputación de Pontevedra e do Concello de A Guarda, o Concerto de Música Tradicional Galega contou coa participación da Banda de Música da Agrupación Musical de A Guarda e dos grupos folclóricos Vento Mareiro e Do Lusco ó Fusco. A presentación do acto correu a cargo de Elena Baz Rodríguez.

 A velada deu comezo coa actuación da Banda de Música da Agrupación Musical de A Guarda, que abriu o programa con Airiños, aires, con letra de Rosalía de Castro e música de Gustavo Freire Penelas. A continuación chegou a Muiñeira dos Pendellos, de Juan Lois Diéguez, que serviu de acompañamento á intervención do Grupo de Baile de Vento Mareiro, engadindo ao concerto o colorido e a forza expresiva da danza tradicional galega.

 O programa continuou coa interpretación de Muiñeira de Sabaxáns, unha peza popular galega recollida na parroquia de Sabaxáns, en Mondariz, nunha nova mostra da riqueza do patrimonio musical transmitido de xeración en xeración.  

 Un dos momentos singulares da primeira parte chegou con A lenda de Montelongo, obra de zarzuela do compositor vilagarcián Bernardo del Río. Nesta ocasión, a banda estivo dirixida por José Antonio Soutelo Muñoz, mentres Víctor Luis Alonso Treinta participou como gaiteiro, achegando á interpretación o inconfundible son da gaita galega.

 A continuación, o protagonismo pasou novamente ao baile coa participación do Grupo Do Lusco ó Fusco, que bailou o pasodobre Rolandito, do director e compositor galego José Oro Val, interpretado pola Banda de Música da Agrupación Musical de A Guarda.  

 Na súa intervención, Do Lusco ó Fusco ofreceu unha selección de pezas tradicionais, entre elas a Xota de Sabaxáns, Baixando para A Salgueira e a Xota de Rebordelo. O grupo compartiu tamén escenario coa banda para interpretar a muiñeira Os mozos de Penedo, nunha combinación de música e danza que puxo de manifesto a estreita relación entre ambas expresións da cultura popular galega.

 Na recta final do concerto, a Banda de Música interpretou a xota Santa Comba, baile e cantiga popular galega propia da zona de Sabaceda e Bazar. O programa continuou co Pasodobre da Guarda, obra de José Luis Represas Carrera estreada precisamente no mesmo recinto o 29 de abril de 2023.  

 Co programa xa concluído, os músicos agradeceron cos seus aplausos a calorosa resposta do respectable público e ofreceron un bis, poñendo o broche de ouro a unha noite na que a música e o baile tradicional galegos ocuparon o centro da escena.

 O Concerto de Música Tradicional Galega deixou así unha magnífica acollida entre a audiencia e converteu o auditorio de San Bieito nun espazo de encontro coa cultura e co patrimonio musical galego, nunha velada na que tradición, música e danza camiñaron xuntas da man da Agrupación Musical de A Guarda e dos grupos folclóricos participantes.