"A Guarda non se foi de min".
• Estela Doiro emociona á Guarda cun pregón que converteu o Monte Santa Trega nunha homenaxe á memoria, á identidade e ao orgullo de ser guardeses
A deportista guardesa Estela Doiro Rodríguez nun momento da lectura do pregón das Festas do Monte Santa Trega, 2026
Fotos: Infogauda
O alcalde de A Guarda, Roberto José Álvarez Carrero, con Estela Doiro Rodríguez; José Ángel Gándara Rodríguez, presidenta da Comisión de Festas do Monte Santa Trega; e Celso Rodríguez Fariñas, concelleiro de Cultura e Deportes
Ricardo Rodríguez Vicente/A Guarda
As Festas do Monte Santa Trega 2026 abriron oficialmente este luns cun pregón cargado de emoción, memoria e sentimento de pertenza. A deportista guardesa Estela Doiro Rodríguez foi a encargada de dar comezo ás celebracións cun discurso que conseguiu conectar co corazón da veciñanza ao poñer palabras ao que para milleiros de persoas representa a segunda semana de agosto na Guarda: o reencontro coa familia, coas amizades, coa terra e coa propia identidade.
O acto deu comezo coa intervención do concelleiro de Cultura e Deportes, Celso Rodríguez Fariñas, quen foi o encargado de presentar á pregoeira. Na súa intervención lembrou que Estela Doiro non só é unha muller que leva toda unha vida vinculada ao deporte, senón tamén herdeira dunha fonda tradición deportiva familiar. O seu avó paterno foi xogador do Sporting Guardés, mentres que o avó materno chegou a presidir o histórico club. Tanto o seu pai como o seu tío continuaron esa vinculación co deporte, conformando unha familia na que o compromiso coas cores da Guarda forma parte da súa propia historia.
Rodríguez Fariñas destacou tamén o orgullo que Estela sempre manifestou pola súa vila. Lembrou como, cando o Atlético Guardés conquistou o título da Liga Guerreiras Iberdrola, ela expresou publicamente a inmensa satisfacción que lle produciu aquel éxito histórico. Aínda que posteriormente a súa carreira deportiva a levou a vivir lonxe da súa terra, nunca deixou de sentirse profundamente guardesa.
Ese sentimento foi precisamente o fío condutor dun pregón que fuxiu dos discursos convencionais para converterse nunha viaxe emocional pola memoria colectiva da Guarda.
Desde as primeiras palabras, Estela Doiro evocou a nena que foi, aquela que agardaba con impaciencia a chegada da segunda semana de agosto para vivir as Festas do Monte Santa Trega. Máis tarde chegaría o momento de abandonar a súa vila para continuar o seu camiño persoal e profesional, pero, como ela mesma expresou cunha das frases máis celebradas da tarde, «A Guarda non se foi de min».
A partir desa confesión foi debullando recordos que, máis alá da súa experiencia persoal, acabaron converténdose nun espello no que se recoñeceron varias xeracións de guardeses.
Falou das avoas, das nais e dos maiores de cada familia, transmisores dunha tradición que pasa de pais a fillos e que converte a romaría do Día do Monte nunha celebración única. Lembrou os preparativos dos días previos, a ilusión coa que se organiza a subida ao Trega, o xantar compartido, a troulada e ese ambiente tan especial que transforma o monte nun inmenso fogar ao aire libre.
No seu relato tamén houbo espazo para unha das estampas máis fermosas da vila: a contemplación, desde o cumio do Santa Trega, do río Miño fundíndose co océano Atlántico, da costa portuguesa, do porto guardés e dunha paisaxe que forma parte da memoria sentimental de todos aqueles que algunha vez volveron á Guarda para celebrar estas festas.
Pero se algo destacou ao longo do pregón foi a capacidade da pregoeira para expresar aquilo que tantas veces resulta difícil definir con palabras. Porque as Festas do Monte son moito máis ca unha romaría. Son o lugar onde sempre hai un prato preparado para quen chega, unha aperta reservada para familiares e amizades ás que o tempo mantivo afastadas e unha celebración compartida que une aos que viven na Guarda cos que tiveron que marchar.
Estela Doiro conseguiu sintetizar con enorme acerto ese sentimento colectivo de pertenza. Un sentimento que, segundo transmitiu, pertence aos que xa non están, aos que hoxe continúan mantendo viva a tradición e tamén ás xeracións futuras, chamadas a recibir e conservar un legado que forma parte da identidade guardesa.
Ao longo da súa intervención reivindicou tamén a esencia mariñeira da vila. Un pobo que medrou grazas ao esforzo da súa xente e que ten no mar unha parte inseparable da súa historia. Por iso, cando chegan as Festas do Monte e comezan a soar os bombos, as caixas e as gaitas das bandas mariñeiras, toda a vila esperta dos seus recordos e sae á rúa para compartir a alegría dunhas datas que representan o mellor da súa identidade colectiva.
A pregoeira dedicou unhas palabras de agradecemento á Comisión de Festas polo traballo xeneroso, silencioso e constante que realiza ao longo do ano para que A Guarda continúe sentíndose orgullosa das súas celebracións. Fixo extensivo ese recoñecemento a todas aquelas persoas que, desde diferentes responsabilidades, fan posible que estes días transcorran con seguridade, convivencia e ledicia.
Nun dos momentos máis emotivos do acto, confesou sentirse diante do público non tanto como a encargada de pronunciar un pregón, senón como "unha guardesa que volve á casa". Tamén quixo representar a tantas persoas que un día tiveron que marchar para construír a súa vida lonxe da vila, pero que nunca deixaron de mirar cara á Guarda coa mesma emoción coa que a lembraban desde a distancia.
Aínda que desenvolveu a maior parte da súa intervención en castelán, reservou o remate para expresarse na lingua na que, segundo afirmou, mellor podía transmitir todo o que levaba dentro. Nun fermoso peche, convidou á veciñanza a coidar o legado recibido dos seus maiores: o Monte Santa Trega, o mar, as tradicións e esa maneira de acoller a quen chega que, ao seu xuízo, fai da Guarda un lugar diferente.
Tamén pediu que nunca se esqueza a quen xa non está, porque mentres permanezan vivos na memoria colectiva seguirán acompañando, ano tras ano, a subida ao monte cada segunda semana de agosto.
E rematou convidando a que, cando rematen as festas e a rutina regrese, cada persoa leve consigo algo máis que fotografías. Que conserve o orgullo de pertencer a un pobo que soubo facer da súa historia, da súa paisaxe e das súas tradicións un patrimonio compartido.
As palabras de Estela Doiro non só abriron oficialmente as Festas do Monte Santa Trega 2026. Serviron tamén para lembrar que hai lugares aos que un nunca deixa de volver, aínda que a vida o leve lonxe. Porque, como quedou patente no pregón, A Guarda non é só un lugar onde vivir; é unha maneira de sentir, de lembrar e de regresar sempre á casa.
Rematada a intervención da pregoeira, tomou a palabra o alcalde da Guarda, Roberto José Álvarez Carrero, quen puxo de manifesto o extraordinario significado que as Festas do Monte Santa Trega teñen para a veciñanza guardesa e para as milleiras de persoas que cada ano visitan a vila para participar nunha celebración que constitúe un dos sinais de identidade máis fondamente enraizados na comunidade. O rexedor destacou o valor dunha festa que une xeracións, fortalece os vínculos coa terra e proxecta a imaxe da Guarda moito máis alá das súas fronteiras. Tras as súas palabras, declarou oficialmente inauguradas as Festas do Monte Santa Trega 2026.
A continuación, o presidente da Comisión de Festas do Monte Santa Trega, José Ángel Gándara Rodríguez, dirixiuse tamén ao público para agradecer o traballo e a implicación de todas as persoas que fan posible a organización dos festexos, así como a colaboración das institucións, entidades e voluntariado que contribúen cada ano ao éxito da celebración. Como mostra de recoñecemento e gratitude, fixo entrega a Estela Doiro Rodríguez dun agasallo conmemorativo, recibido entre os aplausos do numeroso público asistente.
Con ese sinxelo pero emotivo acto institucional, a Guarda abriu oficialmente unha nova edición das súas festas grandes, iniciando dez días nos que tradición, reencontros, música, cultura e convivencia volverán converter o Monte Santa Trega e as rúas da vila no corazón da celebración colectiva dun pobo orgulloso da súa historia e das súas raíces.
.jpg)
