13 de ago. de 2026

CAMPOSANCOS (A GUARDA)

Camposancos abre as portas do monte veciñal a unha delegación alemá  

 A visita permitiu compartir experiencias sobre a xestión comunitaria do territorio, a loita contra as especies invasoras e a conservación do patrimonio do Santa Trega.


As persoas integrantes da delegación alemá foron recibidos spor membros da xunta reitora da Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Camposancos na súa sede social

Fotos: CMMVV.enMCdeCamposancos

Ricardo Rodríguez Vicente/Camposancos

 O pasado venres, 7 de agosto, a Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Camposancos recibiu a visita dunha delegación alemá de comuneiras interesadas en coñecer de primeira man o modelo de xestión comunitaria do monte galego.  

 A visita enmárcase nun percorrido que a delegación alemá está a realizar durante este mes de agosto por diferentes comunidades de montes de Galicia, co obxectivo de coñecer as súas experiencias, formas de organización e os traballos que desenvolven na defensa e posta en valor dos espazos comunitarios.

 A xornada comezou na Casa da Comunidade de Montes de Camposancos, un espazo que desempeña un importante papel na vida da localidade e que, entre outras actividades, acolle encontros e eventos culturais, como actividades arredor da poesía. Desde alí, a delegación trasladouse ao monte para coñecer sobre o terreo algunhas das principais liñas de traballo da comunidade.


As visitantes puideron observar directamente o labor das cabras empregadas pola comunidade para contribuír ao control das acacias

 Un dos aspectos que máis interese suscitou foi a loita contra as acacias, unha especie invasora que se estende por boa parte do territorio forestal galego e que constitúe un dos principais retos aos que se enfrontan as comunidades de montes. As visitantes puideron observar directamente o labor das cabras empregadas pola comunidade para contribuír ao control desta especie. Ademais, coñeceron o sistema dixital mediante o que os comuneiros delimitan, a través do teléfono móbil, as zonas do monte nas que os animais deben actuar, permitindo así realizar un seguimento e unha xestión máis precisa do seu traballo.  

 Durante o percorrido tamén se puxo de manifesto a importancia que ten para a Comunidade de Montes de Camposancos o patrimonio arqueolóxico do monte Santa Trega, un espazo no que natureza, historia e xestión comunitaria se entrelazan.

 As comuneiras alemás amosáronse especialmente sorprendidas polo importante volume de traballo desenvolvido pola Comunidade de Montes e polo elevado grao de dedicación das persoas que forman parte dela. Entre os aspectos que valoraron máis positivamente estiveron as numerosas colaboracións que a comunidade mantén con diferentes sectores da sociedade civil, entre eles as escolas e os gandeiros. Estas relacións evidencian unha concepción do monte que vai máis alá do seu aproveitamento forestal e que o entende como un espazo de encontro, participación e construción comunitaria.

 A visita continuou no monte Santa Trega, onde a delegación puido coñecer os poboados castrexos dos barrios de Mergelina e Calvo, acompañada por unha persoa experta da zona. O percorrido permitiu afondar no valor histórico e patrimonial destes asentamentos e na importancia de conservar e divulgar este legado.


Un momento da visita ao Museo Arqueolóxico do Monte Santa Trega

 A xornada completouse cunha visita ao Museo Arqueolóxico do Monte Santa Trega (MASAT), antes de regresar ao espazo da comunidade para compartir a tradicional rosca guardesa de xema. Ao redor da mesa, e nun ambiente distendido, continuaron os intercambios de experiencias e ideas sobre os retos que afronta a propiedade veciñal e comunitaria e sobre as maneiras de preservar e fortalecer este modelo.

 O encontro en Camposancos constitúe así un primeiro paso cara a unha posible colaboración internacional arredor do común. Tanto a delegación alemá como a comunidade galega coincidiron no interese por manter o contacto e continuar compartindo experiencias e perspectivas sobre a xestión comunitaria, abrindo a porta a novos encontros e iniciativas no futuro.

 Máis alá da visita e do intercambio de coñecementos, a xornada serviu para comprobar que, a ambos os lados de Europa, existen experiencias e inquedanzas comúns arredor da defensa dos bens compartidos e da capacidade das comunidades para decidir sobre o seu territorio.

A GUARDA

A pesca artesanal únese para levar o produto do mar directamente á mesa 

 Ormaluga impulsa desde a Lonxa da Guarda un novo modelo de comercialización directa que conecta produtores e consumidores e incorpora produtos de diferentes comunidades pesqueiras 




Manuel Ignacio Carballal*/A Guarda

 Poñer en valor a pesca artesanal, mellorar a rendibilidade dos produtores e achegar o produto do mar directamente aos consumidores. Con estes obxectivos, estamos a impulsar desde Ormaluga, Organización de Mariñeiros/as Luso-Galaica (OPP-98) unha transformación do modelo de comercialización que ten na Lonxa da Guarda o seu principal punto de encontro entre produtores e compradores. 

 Ormaluga nace da vontade de colaboración de mariñeiras, mariñeiros, mariscadoras e mariscadores do sur de Galicia e do norte de Portugal. Os nosos socios, procedentes de A Guarda, Aldán, Baiona, Vigo ou Vila Praia de Âncora, comparten unha mesma realidade: son pequenos produtores da pesca artesanal, con embarcacións de menos de 12 metros, que buscan novas formas de comercializar as súas capturas e obter un maior valor polo seu traballo. 

 O apoio do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación e dos fondos FEMPA da Unión Europea está a ser tamén fundamental para facer posible este proceso de transformación e fortalecer a capacidade dunha OPP pioneira en agrupar produtores artesanais de máis dun Estado membro. 

Un modelo baseado na proximidade e na venda directa 

 A nosa aposta é avanzar cara a cadeas de valor máis curtas, nas que o produto pase directamente do produtor ao consumidor, reducindo intermediarios e facendo que unha maior parte do valor xerado polo mar quede nas comunidades pesqueiras. 

 Hai aproximadamente dous meses comezamos a aplicar este modelo na Lonxa da Guarda mediante un sistema sinxelo de venda directa: os barcos chegan a porto, comunicamos diariamente por WhatsApp o peixe dispoñible, os compradores realizan os seus encargos pola mesma vía e posteriormente pasan a recollelo na Lonxa. 

 Este sistema permitiunos prescindir da poxa á baixa para a maior parte das especies comercializadas. Deste xeito, buscamos evitar que o esforzo dos nosos produtores se vexa desvalorizado pola distancia da Guarda respecto dos principais centros de comercialización. 

 Na actualidade contamos con arredor de 500 compradores particulares e uns 300 profesionais, aos que ofrecemos produto de luns a venres, a excepción do percebe que mantén o seu sistema específico de comercialización mediante poxa. 

 Queremos que a distancia de A Guarda ou Aldán deixe de ser unha desvantaxe para os nosos produtores. O produto sae do mar, chega á Lonxa e pode ir directamente ao comprador, mantendo a súa frescura e establecendo unha relación máis próxima entre quen pesca e quen consume. No caso dos clientes profesionais, Ormaluga complementa esta venda directa cun servizo de reparto diario, que permite achegar o produto directamente aos seus establecementos e garantir que chegue nas mellores condicións de frescura. 

A navalla de Aldán: pesca artesanal e produto por encargo 

 A incorporación da navalla de Aldán é un exemplo especialmente claro desta filosofía de colaboración. A través de Ormaluga, podemos garantir a procedencia da navalla que comercializamos, xa que o produto procede directamente dos nosos mariscadores mergulladores de Aldán e chega á Lonxa da Guarda a través dunha canle de comercialización directa. 


Navallas de Aldán

 Ademais, estamos a aplicar un sistema de extracción por encargo: os clientes solicitan previamente os quilos que necesitan e os mergulladores realizan a extracción en función desa demanda, sempre dentro dos topes máximos de captura establecidos. É unha forma de comercializar que responde tamén ao noso compromiso coa sustentabilidade do recurso: extraer o que se necesita, cando se necesita, evitando capturas innecesarias e adaptando a actividade á demanda real. Os pedidos de navalla poden realizarse ata as 13:00 horas e a distribución efectúase de martes a venres, garantindo así que o produto se prepare en función dos encargos e chegue ao comprador co máximo nivel de frescura. 

Máis produtos para os nosos clientes 

 Esta aposta pola colaboración e a comercialización directa dá tamén un novo paso coa autorización da Confraría de Pescadores Santa Tecla da Guarda para actuar como centro de distribución de moluscos bivalvos vivos. Esta autorización permítenso ampliar progresivamente a nosa oferta e incorporar nos vindeiros días novos produtos, como mexillón, ameixa ou berberecho, entre outros, tanto para a venda directa na Lonxa como para o reparto aos nosos clientes profesionais. 

Unha alianza baseada na confianza 

 Todo este proceso parte da vontade dos pequenos produtores de colaborar, compartir capacidades e buscar xuntos novas vías para comercializar a pesca artesanal. 

 Pero esta transformación non sería posible sen a confianza dos compradores. Restaurantes, peixeiras, profesionais da alimentación e consumidores particulares están a apostar por este modelo e permiten que unha relación máis directa entre produtor e comprador sexa unha realidade. Por isto, estamos a avanzar cara a un modelo baseado no produto de proximidade, na sustentabilidad, na venda directa e no coñecemento da procedencia do que chega á mesa. Neste sentido, a nosa aposta é clara: que o traballo de quen vive do mar teña máis valor e que o produto da pesca artesanal poida chegar directamente desde o mar ata a mesa. 

 * Membro de Ormaluga

CAMINHA

CINEMA

Boletim da Sessão nº 697 - “Sentimento” de Luchino Visconti 

Sexta-feira, 14 de agosto às 21:45 no Teatro Valadares

ATENÇÃO: Lotação Limitada. Entrada Gratuita.




Locus Cinemae/Caminha

 “O apogeu do melodrama histórico, encenado como uma ópera de Verdi. Na Veneza ocupada pelos austríacos, em meados do séc. XIX, uma condessa italiana aliada aos patriotas, apaixona-se loucamente por um oficial desertor do exército de ocupação.  

 Toda a insanidade das paixões tempestuosas, com a guerra e a revolução como pano de fundo, gerando conflitos de existência e de comportamento que se reproduzem de forma obsessiva e trágica… Ao som da música de Bruckner e do “Trovador” de Verdi, um filme carnal, apoiado numa das mais belas fotografias a cores da história do cinema.  

 Uma obra prima absoluta”.      

cinecartaz.publico.pt/filme/senso-75434     

FICHA TÉCNICA:  

Título original: “Senso”, Itália, 1954  

Realização: Luchino Visconti  

Produção e distribuição: Lux Film  

Argumento: Carlo Alianello, Suso Cecchi d’Amico, Giorgio Bassani, Luchino Visconti, Giorgio Prosperi  

Música: Anton Bruckner – Sinfonia No. 7, adaptada por Nino Rota  

Fotografia: G.R. Aldo e Robert Krasker  

Montagem: Mario Serandrei  

Duração: 117 minutos     

FICHA ARTÍSTICA:  

Alida Valli: Gravin Livia Serpieri  

Farley Granger: Tenente Franz Mahler  

Massimo Girotti: Marquês Roberto Ussoni  

Heinz Moog: Graaf Serpieri  

Rina Morelli: Laura  

Christian Marquand: Oficial  

Sergio Fantoni: Luca  

Tino Bianchi: Capitão Meucci  

Ernst Nadherny: Comandante  

Tonio Selwart: Coronel Kleist  

Marcella Mariani: Clara



Programação

Ciclo Play It Again   

14 de agosto,  “Sentimento, Luchino Visconti, Itália, 1954, Sessão 697 (M/12)  

21 de agosto, “A Sede do Mal, Orson Welles, EUA, 1958, Sessão 698 (s/ classificação)  

28 de agosto, “Annie Hall, Woody Allen, EUA , 1977, Sessão 699 (M/14)

Cinema Concerto   

20 de agosto,  “Aurora” de F.W. Murnau (1927) Músicos: Ricardo Barroso da Costa e José Paulo Ribeira 

Local: Praceta do Rebelinho  

26 de agosto,  “Nosferatu” de F.W. Murnau (1922) Músicos: Zé Diogo 

Local: Teatro Valadares     

Cinema+Perto   

04 de setembro,  “Festival de Cans” [Galiza] – exibição de filmes em competição na edição deste ano 

Local: Teatro Valadares        

Cinema e Ambiente 

Em parceria com Corema – Associação de Defesa do Património  

11 de setembro, “A Terra por Gañar – Unha historia do ecoloxismo galego”– da associação ADEGA [Galiza] – Projeção do documentário e Colóquio 

Local: Teatro Valadares




Da sessão anterior:

CAMINHA

Caminha é o 2.º concelho do Alto Minho com maior descida do número de desempregados


A diminuição do desemprego coloca Caminha entre os concelhos com melhor desempenho da região
Foto: MdeC

Infogauda/Caminha  

 O concelho de Caminha registou a segunda maior descida do desemprego no Alto Minho, entre junho de 2025 e junho de 2026, segundo os dados divulgados pelo Instituto do Emprego e Formação Profissional (IEFP). Neste período, o número de desempregados inscritos diminuiu 23,28%, que se traduz numa evolução positiva dos indicadores de emprego no concelho. 

 Em junho de 2026, estavam registadas 269 pessoas em situação de desemprego em Caminha, menos 81 do que no mesmo mês do ano anterior, quando o número de inscritos ascendia a 350.

 Para o Município de Caminha, estes números confirmam a capacidade do território para gerar oportunidades, atrair investimento e dinamizar a atividade económica, contribuindo para a criação de emprego e para a fixação da população. 

 “Ser o segundo concelho do Alto Minho com a maior redução do desemprego é um resultado que demonstra a capacidade e as oportunidades do concelho de Caminha. É um sinal de confiança para os cidadãos, para os investidores e para todos aqueles que acreditam no potencial do nosso território”, destaca o Executivo Municipal.

 A diminuição do desemprego coloca Caminha entre os concelhos com melhor desempenho da região. Este indicador representa uma melhoria dos números estatísticos, mas, acima de tudo, significa um impacto real na vida das pessoas, com mais oportunidades de emprego, maior estabilidade económica para as famílias e melhores perspetivas de futuro para quem vive e trabalha no concelho.

 O Município de Caminha continuará a trabalhar no desenvolvimento de estratégias que promovam o investimento, o empreendedorismo e a valorização dos recursos humanos, reforçando a qualidade de vida da população e a competitividade do território.

VILA NOVA DE CERVEIRA

Peças de crochet de Vila Nova de Cerveira encantam nas Festas do Povo de Campo Maior    

O Presidente da Câmara Municipal de Vila Nova de Cerveira marcou presença na cerimónia de abertura das Festas do Povo de Campo Maior
Fotos: MVdeC


Irene Pinheiro/Vila Nova de Cerveira

 Vila Nova de Cerveira esteve representada nas Festas do Povo de Campo Maior, na sequência do convite endereçado pelo Presidente das Festas do Povo, João Manuel Nabeiro, através de uma mostra de peças em crochet que levou até àquele município alentejano a criatividade e o saber-fazer da comunidade cerveirense.     

 A participação integrou 15 peças de grandes dimensões em crochet, maioritariamente representativas dos animais que fizeram parte da iniciativa 'O Crochet sai à Rua' 2025, às quais se juntaram diversas flores que deram ainda mais cor e vida às árvores da Praça da República, em frente ao edifício da Câmara Municipal de Campo Maior.    

 A instalação das peças despertou uma reação muito positiva por parte do público, que se mostrou surpreendido e bastante elogioso relativamente à qualidade do trabalho apresentado, mas também à criatividade e imaginação demonstradas na conceção e execução das diferentes peças.     

 Esta participação permitiu, assim, estabelecer uma ligação entre dois territórios com uma forte identidade cultural e comunitária, valorizando o artesanato, a criatividade e a capacidade de mobilização das suas populações.     

 O Presidente da Câmara Municipal de Vila Nova de Cerveira marcou presença na cerimónia de abertura das Festas do Povo de Campo Maior, tendo participado também no almoço que se seguiu, num momento de confraternização e de reforço dos laços institucionais entre os dois municípios. Rui Teixeira teve ainda oportunidade de partilhar um pouco da identidade cerveirense com o Presidente da República, António José Seguro, convidado de honra.     

 A presença de Vila Nova de Cerveira nesta celebração constitui uma oportunidade para promover o território, valorizar o trabalho desenvolvido pela comunidade e partilhar uma expressão de criatividade e tradição popular, num dos mais emblemáticos eventos culturais de Campo Maior.     

 Esta aproximação entre os dois municípios ganha ainda maior expressão através do protocolo existente entre Vila Nova de Cerveira e Campo Maior, que prevê o reforço da cooperação e da partilha de iniciativas entre os dois territórios. Neste âmbito, ficou já assumido o compromisso de participação do Município de Campo Maior, num evento futuro de idêntica natureza promovido pelo Município de Vila Nova de Cerveira, reforçando a dinâmica de intercâmbio cultural e de cooperação entre as duas comunidades.     

 O Município de Vila Nova de Cerveira agradece a colaboração e o empenho de todos os envolvidos nesta participação, bem como o convite e a disponibilidade demonstrados pelo Presidente das Festas do Povo, João Manuel Nabeiro. O contributo de todos foi fundamental para levar até Campo Maior a criatividade, o talento e o espírito comunitário cerveirense, valorizando o trabalho artesanal e reforçando os laços de amizade, cooperação e partilha entre os dois municípios. 

FIGUEIRÓ (TOMIÑO)

A COMUNIDADE DE MONTES VECIÑAIS EN MAN COMÚN DE FIGUEIRÓ AMPLÍA O SEU PATRIMONIO COA ADQUISICION DUNHA NOVA PARCELA 


Integrantes da Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Figueiró
Foto: CMMVVenMC de Figueiró

 Redacción/Figueiró 

 A Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Figueiró vén de facer público este xoves, 13 de agosto de 2026, que “o pasado 29 de xullo foi asinada a escritura notarial de compra venta dunha finca situada no centro do pobo conocida popularmente como “A Casa da Deolinda”, en situación de abandono dende hai anos e invadida de maleza e ruinas, ocasionando problemas de seguridade vial por desprendementos así como risco de incendios pola falta de limpeza ó estar ilocalizables os propietarios.   

 Ante esta situación, a xunta reitora da Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Figueiró activou un proceso de investigación baseado na búsqueda, localización e contacto cos tres propietarios ao tratarse de terceras partes en proindiviso”.  

 “Foi un traballo arduo e non resultou doado, no que  investimos moito tempo mantendo reunións, chamadas, viaxes e xestións para procurar dar cos herdeiros e no que tivemos que petar en moitas portas para conseguilo. 

 Concello de Tomiño, xulgado de paz, veciñanza, a parroquia Santísima Trinidad de Ourense, o párroco D. José Luis Portela Trigo, verdadeiro fío conductor que nos levou ata O Carballiño, onde, coa axuda de varias persoas, demos por fín cos datos que precisábamos. 

 A todas e cada unha das persoas e institucións que nos axudaron e animaron a seguir adiante, quero darlle as gracias, porque sin o seu apoio este labor non sería posible”, declara o presidente das xunta reitora, Pablo Rodríguez Rodríguez.  

 A partir de aquí, comenza toda a tramitación administrativa, un proceso tamén longo e complicado tanto para os vendedores como para os compradores, pois primeiro foi preciso a aprobación da Asemblea Xeral e posteriormente a autorización do Servizo de Montes, da Consellería de Medio Rural para poder clasificar o terreo como monte veciñal.  Autorización concedida e vinculada expresamente á construcción da “Casa de Montes de Figueiró”,  explica Pablo Rodríguez.

 Pablo Rodríguez manifesta no seu nome e no de toda a xunta reitora “a satisfacción de ter finalizado este inxente traballo e poder incrementar notablemente o patrimonio dos e das comuneiras, así como o orgullo e a ilusión de ver próximamente o inicio da construcción da Casa de Montes que suporá, ademáis da tan necesaria accesibilidade para a participación de toda a veciñanza comuneira, un elemento de dinamización comunitaria, social e veciñal importantísimo na vida do noso pobo”.

VALENÇA DO MINHO

Sábado, 15 de Agosto, tradição, fé e cultura na peregrinação ao Monte do Faro em Valença 




Vitor Salvador/Valença do Minho     

 Este sábado, 15 de agosto, realiza-se a tradicional Peregrinação ao Monte do Faro. Inserida nas festividades do concelho, a peregrinação representa um dia dedicado às tradições, à fé e à cultura popular.  

 Às 07h15 realiza-se a missa na igreja de S. Estêvão, na Fortaleza de Valença. Depois, às 08h00, inicia-se a Peregrinação a Nossa Senhora do Faro, seguindo-se, às 11h30, a missa no Monte do Faro.  

 À hora de almoço, a tradição dá lugar ao convívio, com o Almoço da Romaria, acompanhado pelo tradicional Anho no Forno.  

 A partir das 15h30, o Festival de Folclore leva ao Monte do Faro a música, os trajes e as danças tradicionais, celebrando a riqueza da nossa cultura popular.  

 Este é o último momento das festividades para celebrar a nossa identidade, reencontrar tradições e partilhar momentos que ficam na memória de todos.

CULTURA

Troubs: «Cada migrante é unha persoa e cada un ten o seu percorrido. Iso é o que nos interesa» 

«Agora hai milicias fascistas que veñen de Lión, membros da extrema dereita, ‘skinheads’, que durante o inverno van bloquear os pasos para evitar a entrada de migrantes», di o ilustrador francés. 


Jean-Marc Troubet, Troubs

Sonia Hermida/Xurxo Salgado/A Coruña

 O debuxante francés Jean-Marc Troubet, Troubs, aborda nesta entrevista a súa experiencia traballando con persoas migrantes e coas redes de apoio que as acompañan. Percorreu con Edmond Baudoin distintos espazos vinculados á migración en México e, desde entón, ten acudido con el a outros puntos quentes de movementos migratorios, como Colombia ou a fronteira entre Italia e Francia. Defende a importancia de escoitar cada historia individual, porque detrás da palabra migrante hai sempre unha persoa cun percorrido propio. Tamén reivindica a humanidade de quen axuda, dos voluntarios e das asociacións que os acollen. Fala tamén da situación na fronteira francesa, dos perigos que afrontan as persoas que atravesan os Alpes e da radicalización dos discursos e das accións contra as ONG. 

P. Qué importancia ten o debuxo, e en particular a banda deseñada, para contar historias de migrantes como fas en Humanos. A Roya é um rio, Viva la vida ou El sabor de la tierra

 A banda deseñada é importante para contar todo tipo de historias, non só as historias das persoas. Creo que a diferenza, especialmente cando facemos unha banda deseñada documental ou xornalística, é que podemos tomarnos o tempo. Imos cara ás persoas, falamos con elas, pasamos tempo con elas. 

 E cando debuxas unha persoa, cando intercambias debuxos con ela, sucede algo realmente diferente. Entras nunha intimidade, fas un agasallo, ris porque lle fas o nariz demasiado grande, as orellas demasiado grandes, fas cousas diferentes. Co debuxo hai un xogo. A xente pensa que debuxar é cousa de nenos, que é un xogo. En canto fas o retrato de alguén, a xente ri. E así entras nunha relación máis íntima e cóntanche cousas máis íntimas. 

 Creo que esa é realmente a diferenza con respecto a unha reportaxe televisiva ou xornalística: a aproximación é moi sinxela, moi directa e tamén moi íntima. 

P. Esa intimidade permite crear unha relación de confianza, non?

Si, iso é. Cando fas o debuxo hai unha primeira cousa que sucede: dislle á persoa «mírame á cara». E a xente non sempre está afeita a mirar alguén directamente aos ollos. 

 Ás veces, cando é unha moza e lle dis «mírame aos ollos», ti tamén a miras porque estás obrigado a facelo, e aí sucede algo. Cando é unha muller maior ou un home maior tamén é diferente. Cos mozos africanos, por exemplo, non sempre están afeitos a mirar así aos ollos dun home maior. Para eles é unha cuestión de respecto, de educación: baixan a mirada. 

 Así que xa hai unha primeira aproximación interesante co retrato. E despois prodúcese o contacto. 

P. Cómo reaccionan as persoas cando lles propós que as debuxedes? 

 Hai persoas moi diferentes. Algunhas queren ser debuxadas porque as divirte, e outras non queren porque se consideran feas, porque pensan que teñen o nariz grande ou cousas así. Hai formas moi diferentes de relacionarse co debuxo. Despois, cando a primeira persoa é debuxada, as demais tamén queren. Se debuxas a irmá maior, os irmáns pequenos veñen inmediatamente detrás. Debuxas a todo o mundo. Pero realmente hai reaccións moi diferentes. 

 Moitas veces, cando chego con Edmond e propoñemos debuxar... Pode ser nun bar. Chegamos, non coñecemos a ninguén, falamos coa persoa que está ao lado e dicímoslle: «Queres que te debuxe?». E responde: «Si, non sei...». Entón está diante da súa moza, ela dille que si, e nós dicimos: «É un agasallo, dámoscho». E xa está, comeza. 

 Ao cabo de dez minutos todo o mundo está mirando. Agás algunhas persoas que non queren mirar. 

P. E cal era o teu papel nese traballo en parella con Edmond? 

 O meu papel, nese dúo con Edmond, era tamén ir ver o que estaba pasando arredor: as persoas que non querían ser debuxadas, as que buscaban outra maneira de participar. E tamén debuxar o escenario, o que estaba sucedendo arredor: un hotel, unha ambulancia que pasa, pequenos detalles. 

 Eu anotaba frases, cousas así, para poder metelas despois na banda deseñada, cando xa estabamos de volta. Con Edmond intentabamos captar todo iso: as persoas, os seus xestos, as súas palabras, pero tamén todo o que sucedía ao redor. 

P. Cómo é a túa relación con Edmond e que vos achegades un ao outro? 

 Temos unha diferenza de idade de vinte ou vinte e cinco anos, pero non é unha diferenza moi grande. Temos cousas que nos acercan. Traballamos rápido. Podemos facer bosquexos moi rapidamente, debuxar aínda que estea mal feito, porque non nos importa. Non necesitamos luxo para viaxar. Podemos durmir en calquera sitio, comer tres pastas e xa está. 

 Iso tamén nos une. Levantámonos cedo, ás cinco da mañá, e empezamos a traballar. Dúas ou tres horas pola mañá, unha páxina, dúas páxinas, e avanzamos así. Edmond é incrible coa súa maneira de debuxar directamente. Colle unha folla, comeza e vai avanzando sen volver atrás. É coma o jazz. Eu, en cambio, son algo máis tímido. 

 Eu creo que lle achego unha parte máis divertida, máis social. Entro máis rapidamente en contacto coa xente. El non fala español nin inglés, así que tamén fago de tradutor. Achego un pouco de lixeireza, creo. 

P. No caso das persoas migrantes, que é o que máis che interesa captar? 

 Realmente, a intimidade das persoas, saber o que sucede exactamente con cada unha delas. Porque cada migrante é, evidentemente, unha persoa, e cada un ten o seu percorrido. Iso é o que nos interesa. 

 Interésanos a acumulación dos percorridos persoais. Todas esas historias, todos eses percorridos, acaban facendo unha fotografía dun momento. Por exemplo, en 2017, durante dous meses, estivemos alí. Estas son as persoas, isto é o que sucedeu. É unha cuestión de escoitar. 

P. Falas moito de escoitar. Que importancia ten esa acción no voso traballo? 

 Escoitar, iso é. É moi importante. Escoitar as persoas, intentar comprender algo, sen buscar necesariamente transformar ou explicar inmediatamente o que sucede. Creo que é algo que hai que ensinarlle á xente. Esta aproximación é humana. É moi directa. Cando falas con alguén que non coñeces e lle propós isto, ten que haber certa intimidade. Non é necesario que haxa dez persoas ao redor. 

 Falamos con persoas que sufriron moito. Eu traballei moito con xente da rúa, con persoas que dormen na rúa. Achégaste, faslles un retrato, dáslles o retrato, tomas algo con elas. E cóntanche a súa vida. Iso sae. Ás veces cóntanche máis cousas a ti, que es alguén a quen non coñecen, que a alguén que coñecen pero de quen non saben que vai pensar. Se chegas desde fóra, ás veces necesitan sacar as cousas. 

P. Iso tamén vos pasou coas persoas que axudaban os migrantes? 

 Si, moitas veces. Atopámonos con cousas así Edmond e mais eu. Había persoas que axudaban moito nas asociacións, que se axudaban entre elas, pero que non coñecían necesariamente o seu pasado, o que lles sucedera antes, se se divorciaran, se tiñan fillos que xa non lles falaban. 

 Preguntabámoslles: «Por que fas isto? Por que axudas así a xente?». E ás veces a resposta era algo moi persoal. Alguén podía dicir, en resumo: «A miña familia dáme a lata, estou farto dos meus fillos, que teñen demasiado diñeiro, que nunca me chaman. E agora vexo nenos que están na merda e vou alí». 

 Pero iso non llo poden dicir a todo o mundo. Iso é o bonito de chegar desde fóra cun agasallo, co debuxo. As persoas tamén che dan algo a cambio. Intentamos captar iso. 

P. Hai algún personaxe dese traballo que represente especialmente esa dimensión humana e personalizáchelo en Cédric, non? 

 Cédric era alguén importante na estrutura das asociacións que axudaban alí. Había moitas persoas, pero Cédric era un tipo particular. Foi o primeiro que dixo «que lle dean á policía» e que lles dixo aos migrantes: «Vinde todos á miña casa, que me importa un carallo». 

 Montou realmente un campamento na súa casa e díxolles aos policías: «A min impórtame un carallo, teño dereito a acoller xente na miña casa». E fíxoo así. Pero tamén había persoas que non estaban de acordo con el. Había dous lados. Uns dicían: «Se facemos público isto, estamos acabados. Van poñernos de exemplo e van apertarnos aínda máis para facernos calar». Outros dicían: «Non, hai que facelo público absolutamente, porque así xa non poderán apertarnos máis». Sempre existe ese límite: ata onde vas? Non é fácil. 

P. O traballo foi feito en 2017. Cres que cambiou desde entón a visión dos migrantes en Francia?

 Non creo que haxa realmente un cambio. Hai persoas que os axudan cada vez máis, penso. Nas cidades, en París e noutros lugares, coñezo moita xente que ten alguén na súa casa porque ten espazo. Agora é bastante sinxelo: comunícaste, contactas cunha asociación e dis: «No fondo do xardín teño un sitio, se queredes podedes utilizalo». Hai persoas que atopan solucións. Hai unha axuda mutua que realmente se produce. Pero, por outra banda, os medios de extrema dereita están cada vez máis presentes e tamén perseguen os migrantes.

P. Polo que estás vendo, a cuestión migratoria converteuse claramente nun problema político. Só hai que ollar o acontecido en Ceuta.

 Xa era un tema político daquela. En 2017 estaba o ministro do Interior, que enviaba policías. Darmanin segue aí e fai subir a presión, sempre, sempre, sempre. Cando sucedeu o de Ceuta, por exemplo, nos medios franceses falaron inmediatamente dunha Europa invadida, dos españois e de cousas así. Os medios móvense sempre nesa dirección. 

 Pero creo que tamén cambiou algo concretamente: os propios migrantes saben agora máis claramente que isto non é o paraíso. Mesmo en Senegal, en África e noutros lugares, a información volveu. Saben que é complicado, que é perigoso. Xa non é unha festa. Hai sinais que indican que é perigoso. 

P. E qué opinas da política europea de externalizar as fronteiras, como din políticos ultras como Meloni, Abascal e outros? 

 Hai pouco vin unha reportaxe sobre Libia. Europa paga cantidades enormes de diñeiro para construír prisións. É horrible. Un equipo de televisión francés entrou nun lugar onde había duascentas persoas nun patio, baixo o sol. E iso págano desde Europa. Antes pasou en Turquía, en Libia... É unha cuestión de negocio. Cando non estamos de acordo, abrimos a porta. Iso é o que sucedeu. É tamén unha cuestión política. 

P. Qué está pasando actualmente na fronteira francesa, especialmente nos Alpes? 

 En Francia agora hai policías por todas as partes na fronteira. Aseguraron a fronteira, fixeron realmente un muro. A xente xa non pode pasar, así que vai máis ao norte, atravesando as montañas por Briançon. E alí é complicado, porque hai neve. Pasan no inverno. Cando chega o verán e a neve desaparece, atopan cadáveres, esqueletos, nenos, mulleres con chancletas que pasaron por alí, polo fondo dos vales. 

 E sobre todo, agora hai milicias fascistas que veñen de Lión, membros da extrema dereita, skinheads, que durante o inverno van bloquear os pasos. Hai ONG que van á fronteira con auga e comida para acoller estas persoas, e eles van alí para impedir que actúen as ONG. Nunca mataron ninguén, pero bloquean os pasos, pinchan rodas, fan pequenas accións de delincuencia. Radicalizouse a situación polos dous lados. 

P. Dicía Celaya que «a poesía é unha arma cargada de futuro». Cres que a banda deseñada pode ser tamén unha ferramenta de futuro fronte a este tipo de conflitos? 

 Non o sei. Non coñezo o futuro. Pero si sei que, en calquera caso, é un testemuño de primeira man, un testemuño bruto do que sucedeu exactamente así. E iso non se pode discutir. Está aí. Creo que iso é realmente importante. Espero que poida cambiar o mundo. Polo menos, a maneira de achegarse ás persoas, falar con elas e intercambiar así é sinxela. E debería existir en todas as partes. É así de sinxelo. 

P. Qué che ensinou persoalmente esta experiencia cos migrantes e coas persoas que os acompañan? O teu traballo e o de Baudoin é diferente ao de Joe Sacco coa súa crónica xornalística ilustrada do conflito en Gaza

 Ensinoume sobre todo a importancia de escoitar. Nós imos dar testemuño coas persoas. Non imos necesariamente facer xornalismo no sentido profesional do termo e como fai Sacco. Eu non me sinto necesariamente lexitimado para facer xornalismo. Un xornalista profesional sabe contrastar a información: cando hai un problema, investiga, chama, comproba con xente que está ao redor. Nós, Edmond e mais eu, non facemos iso. Nós imos dar testemuño coas persoas. Buscamos cousas sinxelas: a intimidade, saber o que lle sucede exactamente a cada persoa, cada percorrido. E acumulando eses percorridos persoais acabamos tendo unha imaxe dun momento. 

P. Falemos tamén do Troubs máis persoal. Que buscas cando viaxas e debuxas? 

 Sempre quixen ir ver o mundo. Sempre vivín no campo. A cidade non é realmente para min: hai demasiado ruído, demasiada xente. Prefiro vivir cos animais, no bosque. E quero simplemente ir co meu caderno de debuxos, ir ver o mundo. Desde neno fascíname a figura do explorador, dos antropólogos, dos escritores viaxeiros. Cando lin Tristes trópicos, de Lévi-Strauss, pareceume extraordinario: ir á natureza, descubrir un mundo que ninguén coñece. 

 Desde entón, para min é iso. Quero ser explorador e facer banda deseñada de exploración. Vou a un territorio e miro o que sucede. Sempre fixen iso. Fun a Madagascar coa mochila e os meus cadernos, sen saber o que faría ao día seguinte. Fixen o mesmo en Australia, Indonesia, Borneo... Durante quince anos fíxeno a fondo. Despois calmeime un pouco, pero a base segue sendo esa fantasía de explorador. 

P. E ese mesmo ollar de explorador é o que levas tamén ás historias dos migrantes? 

 Si, é exactamente a mesma mirada. Vou a un territorio e miro o que sucede. Intento non xulgar. É unha sensación case de inocencia, como un neno que está descubrindo o mundo. Creo que é importante conservar esa mirada. Non quero chegar cunha idea xa feita do que vou atopar. Gústanme as cousas moi en bruto. Gústame contar exactamente o que sucede, sen buscar necesariamente facer unha gran teoría detrás. Unha pequena anécdota pode facer entender moitísimas cousas. 

P. Qué proxectos tes agora entre mans? 

Agora mesmo estou traballando sobre zonas militares en Francia. Son zonas de adestramento onde os militares practican disparando. E esas zonas convertéronse en reservas naturais porque, en realidade, case ninguén entra nelas. Non hai turistas, nin cazadores. Só os militares. As plantas e os animais poden desenvolverse. En Francia hai asociacións ambientais que teñen acordos co exército para entrar nalgunhas zonas e contar as plantas e os paxaros. 

 Mesmo soltaron aves raras nunha zona militar porque, se non, ían morrer. É dicir, son as últimas zonas de supervivencia. Iso formula unha cuestión interesante sobre a ecoloxía radical: ás veces, sen pretendelo, o exército mantén espazos naturais. 

P. E cres que aí tamén hai unha continuidade co teu traballo anterior, esa necesidade de entrar en territorios e descubrir o que está pasando? 

 Si, exactamente. Sempre é o mesmo principio. Atópome nun territorio e miro o que sucede. Intento comprender as persoas, os lugares, as situacións. É realmente iso o que me interesa. Non quero necesariamente explicar o mundo de antemán. Quero ir, mirar, escoitar, debuxar e contar o que vin. 

P. E, finalmente, cómo estás vivindo a experiencia de Viñetas desde o Atlántico? Que che parece o festival? 

 Paréceme moi importante a cultura e tamén os intercambios culturais. Está moi ben. En comparación con Francia, aquí vexo moitos postos de librarías, pequenos editores e cousas máis diferenciadas. En Francia hai máis presenza das editoriais, que fan o negocio. Aquí parece que son máis as librarías e os vendedores. 

 Non sei se é mellor, pero paréceme que hai un acceso máis directo aos clientes, aos lectores. Os autores están máis preto dos lectores directamente. En Francia temos un pouco o filtro do editor, que ás veces nos indica onde temos que ir, que facer... É un intermediario. 

 Tamén me gusta a cidade. Non coñecía Galicia. É a primeira vez que estou aquí. Paréceme unha zona moi próxima á Bretaña e ao Finistère, lugares do oeste cos que teño unha relación especial. Hai tamén esa apertura cara ao Atlántico. O Atlántico é unha porta cara aos Estados Unidos, América do Sur, Europa, África, os barcos... E iso nótase aquí. Hai unha mirada cara ao exterior. 

P. E para quen vaia ver a exposición, que lle recomendarías? 

 Na exposición hai unha televisión cos retratos das persoas que fixemos, e paréceme moi interesante. Vense as persoas pasando, e hai xente de todo tipo: migrantes, persoas que axudan, maiores, mozos... Creo que reflicte bastante ben o traballo que fixemos: ter un pouco de todo o mundo. Ao final, iso é o que tentamos facer tamén na banda deseñada: mostrar persoas diferentes e, sobre todo, escoitar as súas historias. 

PONTEVEDRA

Luis López afirma que o éxito do visionado da eclipse en Lalín eleva a provincia como destino astroturístico de referencia baixo o proxecto Baixo o Ceo das Rías Baixas 

Para o visionado seguro da eclipse o presidente empregou un dos 30.000 lentes homologados distribuídos pola Deputación entre os concellos e as oficinas turísticas provinciais


Para o visionado seguro da eclipse, o presidente empregou os lentes homologados que a Deputación de Pontevedra distribuíu entre os concellos e as oficinas turísticas provinciais
Foto: J. Philippot

Infogauda/Pontevedra

 O presidente da Deputación de Pontevedra, Luis López, participou este mércores na xornada cultural organizada en Lalín, un dos concellos que se adheriron con máis entusiasmo ao produto turístico Baixo o Ceo das Rías Baixas promovido pola institución provincial, co gallo da eclipse solar do 12 de agosto. A xornada levou ao Altar do Sol, en Alperiz, diversas actividades ao longo de máis de sete horas como un concerto do grupo Fillas de Cassandra, que comezou ás 22:00 horas (unha vez pasado o fenómeno astronómico), financiado pola Deputación de Pontevedra.

 Para o visionado seguro da eclipse, o presidente empregou os lentes homologados que a Deputación de Pontevedra distribuíu entre os concellos e as oficinas turísticas provinciais nun lote de máis de 30.000 exemplares. Trátase dunhas accións levadas a cabo dentro de Baixo o Ceo das Rías Baixas, un produto turístico que naceu en 2023 tras detectar a oportunidade de actuar no astroturismo ao elaborar a Estratexia Rías Baixas 61 para o marco 2023-2030. Este proxecto ten a vocación de ser un produto estable máis alá da cadea de eclipses que terán lugar entre 2026 e 2028 e o interior da provincia, polas súas características xeográficas e demográficas, terá unha especial presenza.

 A finalidade de Baixo o Ceo das Rías Baixas é atraer a Pontevedra novos públicos, potenciar o rural e prolongar a estadía dos visitantes. Baixo o paraugas deste produto experiencial e divulgativo, que impulsa a sostibilidade e a diversificación da oferta do destino en colaboración cos concellos adheridos, creouse unha rede de puntos de observación, promovéronse quedadas de observación e distribuíuse material informativo entre as oficinas da Rede INFO RÍASBAIXAS e aloxamentos hostaleiros. Tamén se organizaron xornadas formativas para o sector e técnicos municipais e estase a impulsar a certificación Starlight dos Castelos de Sobroso e de Soutomaior, onde un grupo de 15 persoas puido observar a eclipse deste 12 de agosto nunha actividade de maridaxe cos viños da D.O. Rías Baixas.

ARCOS DE VALDEVEZ

Jovens do CNAV regressam ao rio para ação de limpeza nas margens do Vez  


Os atletas do Clube Náutico de Arcos de Valdevez (CNAV) voltaram a promover uma ação de limpeza nas margens do rio Vez
Foto: MAdeV

Mónica Mota Lopes/Arcos de Valdevez

 Os atletas do Clube Náutico de Arcos de Valdevez (CNAV) voltaram a promover uma ação de limpeza nas margens do rio Vez, cumprindo uma tradição que acontece logo após as Festas em honra de Nossa Senhora da Lapa.  

 A ação dos jovens pretende recolher diversos resíduos nas margens e manter limpo e cuidado um dos espaços mais emblemáticos do concelho.  

 O Município aplaude estas iniciativas, que refletem a importância de preservação da nossa riqueza natural.  

 Para o CNAV, esta é também uma forma simbólica de retribuir e agradecer tudo aquilo que o rio Vez proporciona aos atletas e ao clube, enquanto espaço de prática desportiva e como elemento natural de grande importância para a comunidade arcuense.  

 A iniciativa decorreu no dia 11 de agosto e, mais do que uma ação de limpeza, representa a ligação especial que une o Clube Náutico ao Rio Vez, reforçando o compromisso dos seus atletas com a preservação do património natural de Arcos de Valdevez.

ARCOS DE VALDEVEZ

Vilela promove encontro “Onde Tudo Começou”  


Mais de 140 pessoas aderiram ao convívio intergeracional na antiga escola primária de Vilela, na UF de Vilela, S. Cosme e S. Damião e Sá

Foto: MAdeV

Mónica Mota Lopes/Arcos de Valdevez

 Mais de 140 pessoas aderiram ao convívio intergeracional na antiga escola primária de Vilela, na UF de Vilela, S. Cosme e S. Damião e Sá, num encontro que pretende ativar as memórias da comunidade e lembrar “Onde Tudo Começou”.  

 O Presidente da Câmara Municipal, Olegário Gonçalves, esteve presente na iniciativa, e enalteceu a relevância destas confraternizações, que reforçam os laços comunitários, e promovem convívios saudáveis entre todos.  

 O local alberga, atualmente, a sede da junta de freguesia, mas continua a preservar as memórias de infância de muitos habitantes e a conservar as histórias antigas de diferentes gerações.  

 Organizado por um grupo de voluntários, a iniciativa contou com a presença do Presidente da UF, José Carlos Faria, e de vários elementos do executivo. A segunda edição do evento “Onde Tudo Começou” teve ainda muita animação com jogos tradicionais, animação de concertinas e música de Dj´s.

CULTURA

A eclipse “cóase” na actividade do Viñetas a través de charlas e exposicións 

• A terceira xornada do festival tivo un horario especial de peche nos stands da Rúa BD e encheu a mañá de propostas culturais e científicas 


A autora coruñesa Xulia Pisón, ofreceu unha charla baixo o nome “Perségueme a ciencia”

Sonia Hermida/A Coruña

 O inevitable protagonismo da eclipse tamén se fixo oco na teceira xornada do Viñetas desde o Atlántico. Así, a programación de Rúa BD do día 12 abriuse coa presentación do libro “Einstein, Eddington e a eclipse”, de Ana Simoes e Ana Matilde Sousa, no mesmo proxecto que Rumo a eclipse, recente Premio Nacional de Banda Deseñada en Portugal. 

 E sen afastarse do mesmo eido, a autora coruñesa Xulia Pisón, ofreceu unha charla baixo o nome “Perségueme a ciencia” na que foi debullando a súa carreira profesional e revelando as diferentes formas en que o eido científico e o artístico se foron mesturando nas súas obras ao longo dos anos. Nesta liña, destaca a súa colección de tres volumes de divulgación científica Microalgas. Pisón é unha das autoras participantes na exposición colectiva en torno á eclipse que forma parte da programación do Viñetas e que se pode visitar na Casa das Ciencias ata o 27 de setembro. 

 Na carpa de Rúa BD non hai descanso, así que apenas uns minutos despois, o ilustrador francés Troubs --Jean-Mac Troubet-- falou do seu traballo con Jorge Esteban Jorgiot. Na conversa, Troubs destacou o impacto que o seu traballo, xunto co Edmond Baudoin, tivo entre a comunidade migrante que retrataron, primeiro en Ciudad Juárez, en México, e logo en Colombia e na froneira entre Italia e Francia, concretamente, no val do río Roya. De feito, lembrou as súas vivencias durante a realización da súa obra "Humanos. A Roya é un río", na que relata como a veciñanza francesa dese val acolleu aos migrantes e como foi a súa convivencia. Subliñou o papel que tivo un deles, Cedric, que chegou a albergar no seu terreo a case 200 persoas. 

 A mañá pechouse coa charla que revisou a traxectoria artística do autor do cartel do Viñetas deste ano, Miguel Robledo. Nesta conversa que mantivo con Henrique Torreiro o público asistente descubriu todos os detalles da carreira deste polifacético autor ourensán, cunha longa traxectoria no eido da ilustración, a animación, os fanzines, a dirección de arte e que se estreou hai un par de anos coa autoría de novela gráfica da man do guionista David Muñoz, do álbum Territorio.

 Na web do Viñetas desde o Atlántico está dispoñible unha completa entrevista co autor. Na xornada do mércores, as actividades e as casetas da Rúa BD pararon ás 15.00 horas en horario especial no día da eclipse. 

Viñetas en datos 

 Máis de 70 autores e autoras estarán na Coruña ata o 16 de agosto para participar en 24 exposicións (que se prolongan ata finais de setembro) e unha ampla programación entre as que se contan obradoiros, charlas, clases maxistrais, pódcasts, espectáculos en directo, visitas guiadas e actividades pensadas para toda a cidadanía -dende pequenos ata adultose para público especializado. 

 Viñetas desde o Atlántico mantén en 2026 as súas principais seccións que acompañan aos visitantes na súa experiencia no festival: Viñetas Expo; Viñetas Mini, con obradoiros diarios para público infantil, unha proxección cinematográfica e unha proposta teatral; Viñetas Show, cun concerto ilustrado, dúas proxeccións, unha obra teatral e dúas xornadas dedicadas a podcasts especializados de Galicia, Madrid e Cataluña; Viñetas Pro, con dúas clases maxistrais e unha sesión de revisión de proxectos para autores/as; un encontro e dúas expos para Viñetas inclusivas e a extensa programación de Rúa BD que conta con 38 casetas entre as que figuran as de 18 editoriais procedentes de todo o estado presentando novidades e dinamizando este espazo vital do festival. Pero ademais, en 2026 incorpórase a nova sección que pon en valor o traballo da Bibliotecas Municipais da Coruña arredor da banda deseñada, Viñetas Biblio. 

Amplísima oferta expositiva 

 A edición abriuse da man da colaboración dos Museos Científicos Coruñeses, coa expo que adiantou a eclipse na Coruña coas viñetas máis artísticas na expo Eclipse de viñetas, na que dez autoras e autores locais Xulia Pisón, Diego Burdío, Paula Esteban, Uxía Larrosa, Xulia Vicente, Jorge Peral, Marcos Calo, Luis Yang e Paula Mayor, con Jordi Bayarri como autor convidado) reinterpretan dende a súa mirada a historia científica e artística das eclipses. 

 Dende xullo está aberto un dos recintos que máis público recibe sempre no Viñetas; a sala Palexco é a sede das mostras de Jacobo Fernández e da colección de Raúl García. Na primeira delas percorreremos o universo persoal do creador da illa remeira máis coñecida da banda deseñada en España. Esta mostra conta tamén coas dúas novas figuras que se incorporaron á colección do salón: Marcopola e Dragoneta. Mentres, na exposición Un paseo por Springfield. Os Simpsons na colección de Raúl García, lévanos da man a unha mostra de merchandising e libros dos cómics da famosa serie, con algúns debuxos orixinais e dedicatorias do propio Matt Groening. Raúl García traballou en varios capítulos da serie norteamericana e foi o primeiro animador español en traballar para Disney. 

Memoria social e banda deseñada 

 Xusto a carón, no epicentro do festival, o espazo expositivo do Kiosco Alfonso énchese cunha ampla representación de obras de autores e autoras internacionais e estatais unidos por un nexo: a memoria democrática e social. Así, os/as visitantes poden desfrutar na planta baixa da mostra centrada na loita sindical e feminista europea coas obras La virgen roja e Sally Heatchcoat sufragista, de Bryan Talbot e Mary M. Talbot e Jiujitsufragistas, de Lisa Lugrin e Clément Xavier; e na primeira planta, a mostra Memoria democrática e social na España do século XX coas obras O eco dos días rotos, de Alberto Taracido; Que el fin del mundo nos encuentre bailando e La piel como única bandera, de Sebas Martín; o xa histórico Paracuellos, de Carlos Giménez; Aquí donde estoy, de Tyto Alba e María Castro, e Caridad del Río, de Pep Brocal. 

 O programa expositivo complétase coas mostras de Miguel Robledo -autor do cartel desta edición- en María Pita; Humanos, a Roya é un río, dos franceses Troubs e Baudoin, na Casa Museo Picasso; os premios Castelao na Casa da Cultura Salvador de Madariaga, Elas son fantásticas, autoras galegas de banda deseñada deste xénero, no mesmo espazo; a exposición de ExpoFanzines de Autobán, na Biblioteca de Estudos Locais; Stons, de Xulia Pisón, na Casa Museo María Pita; unha exposición bibliográfica nas Bibliotecas Municipais, Trazos de memoria, e a incorporación da Fundación Luis Seoane como nova sede do festival coa expo Cómic palestino. Voces propias. Grito colectivo. Cómpre destacar a incorporación da Casa Museo Casares Quiroga como sede de mostras vencelladas á memoria histórica que, nesta ocasión alberga ‘La guerra civil’ de Paul Preston, mostra que recolle o exitoso traballo de adaptación á banda deseñada das obras do historiador británico realizada polo autor José Pablo García. 

 Ademais diso, o Viñetas paralelas de 2026 conta con cinco sedes colaboradoras: o Circo de Artesáns, cunha expo de colectivos de banda deseñada portugueses, o Bar 13, con Óscar Lojo, a Pulpeira de Melide, con unha expo Pulpos de cómic, a cervezoteca Malte con Amair, e Tranvía, con unha exposición de Fento Studio. 

Máis de 100 actividades para todos os públicos 

 Especialmente rica é neste Viñetas 2026 a extensa programación de actividades pensadas para todas as idades e intereses e que se distribúen entre as distintas seccións do festival. Más de 100 propostas entre as que se contan obradoiros, cine, teatro, charlas, visitas guiadas, gravación de podcasts, espectáculos radiofónicos, un concerto ilustrado, encontros con autores e autoras, sinaturas e maratóns de debuxo. 

 Moitas destas propostas son parte central da programación da Rúa BD, con 38 stands que ocupan librarías, editoriais e entidades diversas entre as que se conta o papel central das Bibliotecas Municipais. Este espazo, ubicado diante do Quiosco Alfonso, será sen dúbida, o epicentro da actividade do festival nesta semana. 

 Entre esta apertada axenda destacan, a revisión de proxectos coa colaboración de editoriais, con convocatoria xa aberta a través dun formulario para calquera debuxante interesado/a, e os podcasts que se gravarán durante a semana do festival coa colaboración de Campamento Kripton, El diario de Kovacs, Freakland e El Nicho

 Toda a programación pode ser consultada en www.vinetasdesdeoatlantico.com