María Asunción Trigo Alonso: unha vida dedicada á cultura e ás persoas
Ricardo Rodríguez Vicente/A Guarda
Hai persoas que, sen ocupar grandes titulares nin buscar recoñecementos, realizan un labor que acaba deixando unha fonda pegada na sociedade. Persoas que traballan día a día, con discreción e compromiso, para que aquilo no que cren non se perda. María Asunción Trigo Alonso foi unha desas persoas.
Por iso considero que a súa memoria merece un recoñecemento público e que sería xusto promover unha homenaxe póstuma a María Asunción Trigo Alonso, como mostra de gratitude polo seu labor e pola súa contribución á difusión da cultura galega.
O seu traballo no Centro San Xerome Emiliani estivo ligado tamén a unha realidade especialmente valiosa: facer que o baile e a música tradicional galega espertasen interese, ilusión e participación. A través destas expresións da nosa cultura, María Asunción contribuíu a manter viva unha parte esencial da nosa identidade e, ao mesmo tempo, a achegala a persoas que quizais non sempre tiveron as mesmas oportunidades para participar plenamente na vida cultural.
Porque a cultura tamén é inclusión.
O baile tradicional, a música, as cancións e as festas forman parte da nosa memoria colectiva. Son formas de expresarnos, de relacionarnos e de transmitir ás novas xeracións aquilo que recibimos das anteriores. Pero para que unha tradición permaneza viva non abonda con coñecela: é necesario compartila, practicala e conseguir que alguén se apaixone por ela.
E aí está, precisamente, unha das grandes achegas de María Asunción Trigo Alonso: xerar interese polo baile e pola música tradicional galega, facer que se vivisen como algo próximo, atractivo e propio.
O seu labor adquire aínda máis valor cando o situamos no contexto do Centro San Xerome Emiliani. Alí, a cultura deixou de ser algo distante para converterse nun espazo de participación, expresión e encontro. O baile e a música permitiron descubrir capacidades, compartir experiencias e, sobre todo, gozar colectivamente dunha parte fundamental da nosa cultura.
Por iso, recoñecer a María Asunción non sería unicamente homenaxear unha persoa. Sería tamén recoñecer unha maneira de entender a cultura: unha cultura aberta, participativa e accesible; unha cultura que non exclúe a ninguén e que entende que todas as persoas teñen dereito a crear, gozar e transmitir patrimonio cultural.
Hoxe que tanto falamos da necesidade de conservar as nosas tradicións, deberiamos lembrar tamén as persoas que dedicaron parte da súa vida a facelo posible. Porque detrás de cada grupo de baile, de cada actuación, de cada canción aprendida e de cada neno ou adulto que se achega á música tradicional hai persoas que sementaron esa semente.
María Asunción Trigo Alonso foi unha desas persoas.
Por todo iso, sería un fermoso e merecido xesto que o Concello, o propio Centro San Xerome Emiliani ou as institucións culturais correspondentes impulsasen unha homenaxe pública na súa memoria. Podería materializarse de diferentes maneiras: dedicándolle un espazo, colocando unha placa conmemorativa, organizando un acto cultural ou creando unha actividade anual relacionada coa música e o baile tradicional galego que leve o seu nome.
Sería especialmente simbólico que esa homenaxe estivese vinculada á cultura que ela axudou a achegar e facer vivir. Unha homenaxe na que soasen gaitas, pandeiretas e cancións da nosa terra; na que o baile fose protagonista; e na que as persoas que compartiron con ela aquel camiño puidesen lembrar a súa figura.
Porque unha homenaxe así non sería só mirar cara atrás. Sería tamén mirar cara adiante.
Sería dicirlles ás novas xeracións que merece a pena dedicar tempo e esforzo á nosa cultura. Que as tradicións non son cousas do pasado, senón patrimonio vivo. E que as persoas que traballaron para facelas chegar a todos merecen o noso agradecemento.
María Asunción Trigo Alonso xa non está entre nós, pero aquilo que axudou a sementar pode continuar medrando.
Homenaxeala sería manter viva a súa memoria. E manter viva a súa memoria sería tamén recoñecer o valor da cultura galega, da inclusión e de todas aquelas persoas que traballan, moitas veces en silencio, para construír unha sociedade máis nosa e máis xusta.
Por iso, desde estas liñas, quero lanzar unha proposta: que María Asunción Trigo Alonso reciba unha merecida homenaxe póstuma.
Non só polo que fixo.
Senón por todo o que conseguiu que outros sentisen, aprendesen e amasen.
Ningún comentario:
Publicar un comentario