Raíces de niebla, o regreso ás orixes de María Jesús Alonso
• A escritora guardesa, residente en Nova York desde hai moitos anos, presenta na súa vila natal un poemario atravesado pola memoria, a emigración, a fe e a esperanza
Ricardo Rodríguez Vicente/A Guarda
Hai regresos que non precisan de equipaxe. Son os que se fan a través da memoria, das palabras e das lembranzas que permanecen vivas a pesar da distancia. O próximo venres, 28 de agosto, ás 20:00 horas, a escritora María Jesús Alonso regresará á súa vila natal, A Guarda, para presentar Raíces de niebla, un poemario publicado por Chiado Books.
A cita terá lugar no Salón de Plenos do Concello de A Guarda, na Casa dos Alonsos, na praza do Reló, nun escenario especialmente simbólico para unha autora que naceu nesta vila e que leva moitos anos residindo en Nova York.
Dúas cidades, dous mundos e un océano polo medio. Porén, a distancia non parece ter conseguido romper o vínculo coa terra de orixe. Pola contra, as lembranzas de Galicia, da infancia e das experiencias vividas ao longo dos anos convértense agora en materia poética.
Raíces de niebla preséntase como unha viaxe íntima pola memoria, a fe e a nostalxia. Ao longo dos seus poemas, María Jesús Alonso entrelaza lembranzas, perdas, migracións e renacementos, nunha voz que se describe como tenra e serena, pero tamén capaz de afrontar os momentos máis dolorosos dunha existencia.
A infancia galega ocupa un lugar esencial nese universo de recordos. A terra natal, vista desde a distancia, adquire probablemente outra dimensión: a da memoria que conserva paisaxes, afectos e sensacións que o paso do tempo non consegue borrar. Para quen emigra, o lugar de orixe pode acabar converténdose nun territorio íntimo que se leva consigo, estea onde estea.
Esa experiencia migratoria, tan profundamente ligada á historia de Galicia, aparece tamén como un dos fíos que atravesan o poemario. María Jesús Alonso escribe desde esa dobre pertenza que une Galicia e Nova York, desde a experiencia de quen deixou atrás unha terra para construír unha vida noutra, sen deixar por iso de mirar cara ás súas orixes.
Pero Raíces de niebla non é unicamente un libro sobre a nostalxia. Nas súas páxinas aparecen tamén a presenza do divino, o amor maternal, a beleza da natureza, o duelo e a esperanza. A fe ocupa un espazo importante nesa procura de sentido diante das circunstancias que van marcando unha vida, mentres o recordo dos seres queridos funciona como unha forma de presenza que desafía incluso a ausencia.
O poemario parece construírse así sobre unha tensión entre a perda e a esperanza. O propio título ofrece unha metáfora poderosa: raíces que nacen entre a néboa. Ás veces delicadas, outras dolorosas, pero sempre auténticas. Son as raíces da memoria, dos afectos, da fe e da identidade; aquilo que permanece cando o tempo pasa e a distancia se fai inevitable.
Tamén resulta especialmente suxestiva a imaxe da portada. Unha gaivota voa sobre un ceo aberto, bañada pola luz. O voo pode ser entendido como símbolo da partida, da liberdade ou da emigración, pero tamén como unha maneira de continuar adiante. E esa imaxe cobra unha especial forza cando pensamos nunha autora nacida en A Guarda que leva tantos anos vivindo ao outro lado do Atlántico.
Hai, nese sentido, algo profundamente atlántico na historia que envolve Raíces de niebla: unha autora entre dúas beiras, entre a terra na que naceu e a cidade na que desenvolveu boa parte da súa vida. O océano que separa Galicia de Nova York tamén pode converterse nun espazo de encontro entre pasado e presente, entre lembranza e realidade.
O libro é, segundo a súa propia presentación, refuxio, homenaxe e despedida. Un canto á vida e á terra, pero tamén un testemuño da capacidade humana para resistir, lembrar e seguir creando beleza mesmo cando aparecen a dor e a ausencia.
E quizais sexa precisamente aí onde reside a forza do poemario: na certeza de que as feridas non necesariamente apagan a luz. De que a memoria pode doer, pero tamén pode acompañar. De que a distancia pode afastar os corpos, pero non sempre consegue afastar os afectos. E de que as raíces, mesmo ocultas pola néboa, continúan estando aí.
O regreso de María Jesús Alonso a A Guarda para presentar Raíces de niebla adquire así unha dimensión que vai máis alá da presentación dun novo libro. É tamén o encontro dunha escritora coa súa terra natal; o regreso de quen marchou e, desde a distancia, continuou levando consigo as súas raíces.
O próximo 28 de agosto, ás oito da tarde, a Casa dos Alonsos será o lugar dese encontro. Alí, entre as paredes dunha vila que forma parte da memoria da autora, as palabras de María Jesús Alonso volverán pousarse sobre A Guarda.
E talvez haxa unha fermosa coincidencia entre o título do libro e este regreso: porque despois de tantos anos, desde a distancia de Nova York, as raíces que algunha vez quedaron atrás parecen emerxer de novo entre a néboa da memoria.
Unhas raíces que nunca deixaron de estar.
Unhas raíces que agora volven á casa.
Ningún comentario:
Publicar un comentario