Julia Vaquero fai as paces coa vida e co deporte na presentación de Chámome Julia
• O libro escrito por Isidoro Hornillos percorre a traxectoria deportiva e persoal da atleta galega, olímpica en Atlanta 1996, e convértese nunha mensaxe de esperanza sobre a recuperación da saúde mental e a capacidade de volver comezar.
Ricardo Rodríguez Vicente/Madrid
A historia de Julia Vaquero é unha historia de superación, pero tamén de valentía, humanidade e reconciliación coa vida. A sede do Comité Olímpico Español (COE) acolleu este xoves 19 de novembro, a presentación de Chámome Julia, o libro escrito por Isidoro Hornillos que afonda na dimensión máis persoal dunha das atletas españolas máis destacadas da súa xeración.
O acto contou coa presenza da propia Julia Vaquero e do presidente do COE, Alejandro Blanco, autor dun dos prólogos da publicación, que quixo acompañar a exatleta nun momento especialmente significativo da súa vida. Blanco destacou a fortaleza demostrada por Vaquero para superar unha etapa extremadamente difícil e emprender un novo camiño.
«Pasaches unha etapa incriblemente mala, pero superáchela. Conseguiches, con toda a forza que tes dentro, chegar ata aquí e iniciar un novo camiño. Este libro é un canto á vida», sinalou o presidente do olimpismo español.
Unhas palabras que atoparon resposta na emoción e no agradecemento dunha Julia Vaquero que non quixo esquecer a todas as persoas que estiveron ao seu carón durante o proceso de recuperación. Pero, sobre todo, reivindicou tamén o seu propio esforzo e a capacidade de atopar forzas para saír adiante.
«Sen a vosa axuda non estaría aquí. Un millón de grazas, Alejandro. Tamén quero darme as grazas a min mesma. Grazas a todo o vivido, agora estou noutra etapa da miña vida», manifestou.
A intervención da atleta deixou unha das mensaxes máis importantes da presentación: a necesidade de falar abertamente da saúde mental e de transmitir esperanza a quen atravesa situacións difíciles. «Unha persoa con problemas de saúde mental pode recuperarse e eu son un exemplo diso», afirmou con rotundidade.
Vaquero explicou que agora afronta a vida desde outra perspectiva. Mesmo recoñeceu que houbo un momento no que chegou a odiar o deporte, unha actividade que durante tantos anos fora o eixo fundamental da súa existencia. Porén, o tempo e o proceso persoal permitíronlle reconstruír esa relación: «Fixen as paces con el. Volvín competir, estou gozando e teño unha boa contorna».
Un regreso ao atletismo que representa moito máis ca unha volta ás competicións. É tamén a expresión dunha reconciliación consigo mesma e coa súa propia historia.
Unha historia que merecía ser contada
O autor da publicación, Isidoro Hornillos, explicou que a orixe do libro non respondeu a un proxecto editorial que tivese previsto inicialmente, senón á convicción de que a experiencia vital de Julia Vaquero merecía ser coñecida.
«Non tiña intención de escribir ningún libro, pero coñecía a historia de Julia e consideraba que debía ser contada», explicou Hornillos.
E así naceu Chámome Julia, unha obra que vai máis alá do percorrido polos éxitos deportivos dunha atleta excepcional. Nas súas páxinas aparecen tamén as esixencias do deporte de alto nivel, a importancia da familia, a autoestima, a saúde mental e, especialmente, o complexo proceso de reconstrución persoal tras atravesar momentos de enorme dificultade.
A traxectoria deportiva de Julia Vaquero dálle á obra unha dimensión especial. A atleta participou nos Xogos Olímpicos de Atlanta de 1996, onde foi finalista na proba dos 10.000 metros, consolidándose entre as grandes referencias do atletismo español da súa xeración.
A presentación serviu, polo tanto, para poñer en valor non só a súa brillante carreira deportiva, senón tamén unha historia humana que merece ser coñecida e compartida.
A publicación, que conta co prólogo institucional de Alejandro Blanco, forma parte do proxecto Atletismo Solidario, impulsado pola Real Federación Española de Atletismo e a Fundación Sportium.
Porque Chámome Julia non é unicamente o relato da vida dunha deportista que chegou á elite. É, sobre todo, a historia dunha muller que atravesou a escuridade, recuperou a súa voz e decidiu volver gozar do camiño. Unha historia que lembra que, mesmo despois das etapas máis difíciles, sempre pode existir unha oportunidade para comezar de novo.

Ningún comentario:
Publicar un comentario