OBITUARIO

A Mar, unha estrela no ceo

Ricardo Rodríguez Vicente

 Hoxe o mundo fíxose un pouco máis triste.

 Hoxe unha familia quedou cun silencio novo na casa, cunha ausencia imposible de encher, cunha cadeira baleira e cun nome que, desde agora, será pronunciado con bágoas nos ollos e amor no corazón.

 Hoxe despedimos a Mar Alonso Rodríguez, unha muller de tan só corenta e oito anos, unha idade na que a vida aínda parecía ter por diante tantos camiños, tantos proxectos, tantos momentos por vivir.

 En abril cumprira anos. E apenas uns meses despois, a enfermidade que viña loitando con ela desde había tempo acabou por arrebatala deste mundo terreal.

 E custa entendelo.

 Custa aceptar que unha muller nova, boa, querida e necesaria teña que marchar cando aínda tiña tanto amor que dar e tanto amor por recibir.

 Porque hai persoas que deixan pegada polo que fan, pero hai outras —como Mar— que deixan pegada, sobre todo, polo que son.

 Pola súa bondade.

 Pola súa maneira de tratar aos demais.

 Pola súa capacidade de saber estar en cada momento, con discreción, con humanidade, con esa fermosa forma de facer sentir ben a quen tiña ao seu lado.

 Mar foi esposa de Miguel Ángel, compañeiro dunha vida compartida, de días felices e tamén de días difíciles; e foi, sobre todo, nai dunha nena e dun neno que hoxe perden o abrazo máis importante das súas vidas.

 Dous fillos que son, como ela mesma era, orgullo dos seus maiores.

 E neles permanecerá Mar.

 Permanecerá no seu sorriso, nos seus xestos, nas palabras que aprenderon dela, nos valores que lles transmitiu, nos pequenos costumes da vida cotiá, nesas lembranzas que hoxe poden doer pero que, co paso dos anos, acabarán converténdose nun dos tesouros máis valiosos que posúan.

 Porque unha nai nunca marcha completamente.

 Unha nai queda para sempre na vida dos seus fillos.

 Queda no corazón.

 Queda na memoria.

 Queda na maneira de mirar o mundo.

 Queda nesa voz interior que, mesmo cando xa non se pode escoitar, segue dicindo: “Estou aquí.”

 E tamén queda en Miguel Ángel, no amor compartido, nos anos vividos xuntos, nos momentos que só eles coñecen e que agora forman parte desa intimidade sagrada que ninguén lles poderá arrebatar.

 A vida foi inxusta con Mar.

 Quizais demasiado inxusta.

 Porque hai despedidas para as que non existe idade adecuada, e a súa chegou demasiado cedo.

 Pero se a enfermidade conseguiu levar o seu corpo, nunca poderá levar o que Mar deixou nos demais.

 Non poderá levar a súa bondade.

 Non poderá borrar o amor que deu.

 Non poderá apagar as lembranzas.

 Non poderá facer desaparecer a pegada que deixou naqueles que tiveron a fortuna de coñecela e querela.

 Por iso, hoxe non quero imaxinar a Mar desaparecendo.

 Prefiro pensar que simplemente cambiou de lugar.

 Que desde hoxe, alá arriba, hai unha estrela máis.

 Unha estrela que brilla con especial intensidade.

 E que, cando Miguel Ángel ou os seus fillos levanten os ollos cara ao ceo nas noites máis escuras, poderán pensar que aquela luz é Mar, que segue coidando deles desde outro lugar.

 Porque ás veces as persoas que máis queremos non se van: transfórmanse en luz.

 En luz para os días escuros.

 En memoria para os momentos de tristura.

 En forza para seguir adiante.

 En amor para toda unha vida.

 Mar merecía unha vida longa.

 Merecía ver medrar os seus fillos, acompañalos nos seus logros, celebrar con eles os seus triunfos, abrazalos nos seus fracasos e estar presente en tantos momentos que agora quedarán sen ela.

 Merecía seguir ao lado de Miguel Ángel, sumando anos, lembranzas e días compartidos.

 Merecía moito máis tempo.

 Pero hai veces que a vida non nos concede o tempo que merecemos.

 E entón só nos queda agradecer o tempo que tivemos.

 Grazas, Mar, por ter existido.

 Grazas por ser esposa, nai, filla, amiga e compañeira.

 Grazas pola túa bondade.

 Grazas por esa maneira túa de saber ser e saber estar.

 Grazas por todo o amor que deixaches sementado ao teu redor.

 Hoxe choramos porque te perdemos.

 Mañá seguiremos chorando, porque o amor tamén doe cando falta a persoa que o inspiraba.

 Pero algún día, cando a ferida sexa menos profunda, as bágoas deixarán paso ao sorriso ao lembrarche.

 E entón entenderemos que unha vida non se mide só polos anos que dura, senón tamén pola pegada que deixa.

 E a túa, Mar, será profunda.

 Descansa en paz.

 Que a terra che sexa leve.

 E que esa estrela que desde hoxe brilla no ceo nos lembre sempre que, aínda que a túa vida aquí foi demasiado curta, o amor que deixaches será para sempre.

 Ata sempre, Mar.

 Que a túa luz acompañe a Miguel Ángel e aos teus fillos durante toda a vida.