CULTURA

Dúas olladas, dous universos pictóricos: Carmen Prado e Xesús Vázquez chegan á Guarda desde Lugo  

Carmen Prado e Xesús Vázquez presentan na Casa dos Alonso, a exposición Unha + Un = 2

Foto: Infogauda

Ricardo Rodríguez Vicente/A Guarda

 A Casa do Concello da Guarda acolle ata o vindeiro 29 de outubro a exposición Unha + Un = 2, unha proposta conxunta dos pintores Carmen Prado e Xesús Vázquez que convida a descubrir dúas maneiras ben distintas de mirar o mundo e de transformalo en pintura. Procedentes da provincia de Lugo, ambos os artistas desprazáronse ata a vila baixomiñota para compartir co público unha selección das súas creacións, nun encontro no que a diversidade de estilos se converte no principal fío condutor.

 O feito de que Carmen Prado e Xesús Vázquez veñan desde Lugo para expoñer na Guarda merece unha mención especial. Levar a propia obra máis alá do ámbito máis próximo implica abrirse a novas miradas, establecer vínculos con outros públicos e contribuír a que a creación artística circule entre territorios. No caso de Xesús Vázquez, ademais, a súa presenza na vila non é unha novidade absoluta, xa que participou en exposicións anteriores na Guarda. Este regreso dálle á mostra un certo aire de reencontro, mentres que para Carmen Prado supón unha nova oportunidade de achegar o seu universo creativo ao público guardés.  

 O título da exposición, Unha + Un = 2, expresa con sinxeleza unha idea fundamental: compartir espazo non significa renunciar á identidade propia. Pola contra, as obras de ambos os artistas dialogan desde a diferenza e permiten apreciar como dúas sensibilidades, mesmo unidas pola vida en parella, poden desenvolver linguaxes plásticas moi persoais.

Carmen Prado: mulleres que agochan preguntas  

 Natural de Rábade, Carmen Prado é unha pintora autodidacta que foi construíndo a súa linguaxe artística a través da intuición, da experimentación e dunha relación moi particular coa cor. A súa experiencia de máis de vinte anos na ilustración anatómica e científica constitúe un antecedente singular dunha traxectoria pictórica que comezou a mostrar publicamente en 2013.  

 Nas súas obras, a figura feminina ocupa un lugar central. As cores vivas, os contrastes marcados e a expresividade dos personaxes configuran un universo situado entre o cómic e o surrealismo, no que a realidade cotiá se mestura coa fantasía e coas emocións humanas.

 Unha das figuras que chama a atención é Circe, personaxe da mitoloxía clásica asociada á maxia, á transformación e ao poder. A súa presenza introduce na exposición unha referencia mitolóxica que permite pensar na representación da muller, na súa autonomía e na forza simbólica das figuras femininas ao longo da historia.  

 Pero o interese da pintura de Carmen Prado non se limita ás personaxes que podemos identificar. Hai tamén outras mulleres anónimas, sen nome nin historia explícita, que atraen a atención pola intensidade das súas expresións. Son rostros que parecen gardar algo, olladas que non se entregan por completo e que deixan no espectador unha sensación de inquedanza.

 Foi precisamente esa impresión a que quedou na mirada de quen percorre a exposición: a impresión de que detrás deses ollos hai preguntas sen resposta, emocións contidas ou pensamentos que non chegamos a coñecer. As figuras parecen existir máis alá do lenzo, como se formasen parte dunha historia que a artista só nos permite intuír.  

 Nesa ambigüidade reside boa parte do seu atractivo. A cor pode ser luminosa e vibrante, pero as expresións non sempre transmiten alegría. Ás veces, a vivacidade cromática convive cunha certa tensión interior, creando un contraste que invita a deterse diante dos cadros e a observar con máis atención.

 A pintura de Carmen Prado non ofrece necesariamente unha interpretación pechada dos seus personaxes. Máis ben, deixa espazo para que cada persoa estableza a súa propia relación coas figuras representadas. E é nese encontro entre a obra e a mirada do público onde as mulleres pintadas parecen adquirir unha vida propia.  

Xesús Vázquez: a emoción da cor e da materia  

 Pola súa banda, Xesús Vázquez, natural de Sarria, percorreu un camiño artístico que evolucionou desde a representación da paisaxe ata a abstracción expresionista. Durante anos compaxinou a profesión médica coa súa paixón pola pintura, que se converteu nunha vía persoal de expresión e nun espazo para explorar outras formas de comunicación.

 Desde a súa primeira exposición, en 2007, desenvolveu unha traxectoria con presenza en mostras individuais e colectivas e en certames internacionais. A súa obra actual caracterízase polo protagonismo das xeometrías, das texturas e dunha paleta na que destacan especialmente os vermellos e os laranxas.  

 O uso da técnica mixta contribúe á riqueza material das composicións. A pintura non se limita aquí á representación dunha realidade recoñecible: a superficie do lenzo convértese nun territorio no que as formas, as capas e as cores se organizan para producir sensacións.  

 O vermello ocupa un lugar destacado, cunha intensidade que pode evocar paixón, enerxía, tensión ou forza expresiva. Xunto cos laranxas e coas estruturas xeométricas, contribúe a crear composicións que non precisan contar unha historia concreta para transmitir emocións.

 Fronte ás figuras recoñecibles e ás expresións humanas que caracterizan a proposta de Carmen Prado, a pintura de Xesús Vázquez abre outro camiño de aproximación: aquí é o espectador quen debe deixarse levar polas relacións entre as cores, as texturas e os volumes, buscando as súas propias asociacións e sensacións.  

Dous artistas, un espazo compartido  

 A convivencia destas dúas propostas é o que dá sentido á exposición. Nun mesmo espazo, o público pasa das mulleres expresivas de Carmen Prado ás composicións abstractas de Xesús Vázquez; das olladas que parecen formular preguntas ás superficies pictóricas que suxiren emocións sen necesidade de recorrer a figuras recoñecibles.

 Non se trata de establecer comparacións nin de decidir cal das dúas linguaxes resulta máis próxima, senón de comprobar como a pintura ofrece múltiples posibilidades de expresión. Unha mesma realidade humana pode aparecer nun rostro, nun xesto ou nunha cor; pode manifestarse nunha personaxe mitolóxica ou nunha composición abstracta na que as formas parecen responder a unha emoción interior.  

 A condición de parella dos artistas engade interese ao encontro, pero non borra as diferenzas entre as súas obras. Cada un conserva o seu territorio creativo, a súa maneira de traballar e os seus recursos expresivos. O resultado é unha exposición que convida a mirar dúas veces: primeiro para descubrir as particularidades de cada artista e despois para percibir o diálogo que se establece entre ambos.

 Con Unha + Un = 2, Carmen Prado e Xesús Vázquez achegan á Guarda dous universos pictóricos construídos desde experiencias e sensibilidades diferentes. A súa viaxe desde a provincia de Lugo para compartir a obra coa vila baixomiñota é tamén unha maneira de tender pontes entre creadores e públicos, de facer circular a arte e de enriquecer a vida cultural local.  

 Ata o 29 de outubro, a Casa do Concello ofrece así a oportunidade de achegarse a unha mostra na que a cor, a materia, as figuras femininas e a abstracción comparten protagonismo. Unha exposición na que, como suxire o seu título, un máis un son dous: dúas identidades artísticas que se encontran sen deixar de ser elas mesmas.