20 de dec. de 2022

OPINIÓN

UN POEMA EN NAVIDAD QUE LLEGA DESDE PICO ÁGUILA Y HABLA DE UNA MUJER

Chachopo a Apartaderos

Caminas Luz Caraballo,

con violetitas de mayo

con carneritos de enero

Inviernos del ventisquero

farallón de los veranos

con fríos cordilleranos

entre riscos y ajetreos

se te van poniendo feos

los deditos de tus manos (…)

Andrés Blanco

 Por donde pasó Bolívar y su ejército, por donde anduvo poniendo feos los deditos de sus manos y sus pies Luz Carballo, pasó un día de 1941 Cheliño, de mi aldea, que son muchas, y María, costurera de chicas de cabaret.

 La primera huía, tenía un año más que veinte, de un país donde aún se mataba sin piedad. La otra de la hipocresía imperante.

 Eran amigas.

 La dos buscaban vivir, ganar algún dinero y volver. Una a su aldea y otra a la ciudad cercana.

 Las dos habían conseguido salir de aquel país brutal de hambres y miseria, de usted sabe quién soy yo, de la paz de los cementerios, que seguían recibiendo cadáveres de muertes violentas todos los días por odio al pensamiento o a la clase social o quizás porque el vicio de matar había salido de lo más oscuro de la historia y no quería volver a su escondite. Ellas escapaban gracias a un cura masón, republicano y poco amigo del celibato pero muy cristiano, el señor abad, don Manuel, recordado con mucha cariño en aquella escondida aldea cuyo nombre no quiero decir.

 El hombre mayor de ojos verdes, cabello largos y hermosa sonrisa, le contó a Maru, su amiga mejicana, un poco de la vida de Cheliño.

EN UN PUENTE DEL CAMINO PORTUGUÉS VERDADERO DE SANTIAGO, HABLAN DE CHELIÑO y MARÍA




Manuel Vázquez de la Cruz

 Cheliño era alta, muy bien formada, ojos negros muy grandes, precioso rostro y mirada que podía ser de inmensa ternura, despectiva o muy valiente. Ella decía que miraba según mereciera el mirado o la mirada.

 Tuvo muy difícil la vida pero la vivió y ganó dando y recibiendo cariño, alegría de estar y queriendo cambiar el mundo que mejoró a su alrededor por lo menos. En todo fue autodidacta. Incluso en el pasodoble con “paradiñas” que le encantaba bailar. Reconoció siempre que con quien mejor lo bailaba era con Pepito, aunque no dejó de mirarlo despectivamente. Nunca le perdonó que para seducirla le dijera que le gustaba mucho a su madre, lo tomó, y tenía razón, como un ultraje a las mujeres todas. Incluso a las que Pepito lo había logrado con ese método. Además, no era su tipo, decía y sonreía. Antes y después de toda la odisea del excombatiente, expresidiario y exhabitante de una aldea rusa que cuando se enteraba de lo que decía Cheliño, subía por la paredes y ella lo sabía.

 Nació en 1919, sus padres habían muerto con la gripe del dieciocho. Su madre cuando ella tenía dieciséis. Ambos eran exemigrantes en Brasil y allí se habían hecho masones y ateos.

 Volvieron con algún dinero y compraron tierras. Tenían dos vacas lecheras, una pareja de bueyes y cosechaban maíz para el año. Lo que significaba en la aldea ser ricos, aunque él, que se llamaba Ricardo, solía recoger del Quijote la respuesta de Sancho, a la pregunta de qué era ser rico: “- Mi señor, ser rico es no pasar hambre”.

 El matrimonio tuvo una discusión muy seria para elegir el nombre de su hija. Ella quería ponerle el suyo. Él uno de la naturaleza o de una estrella o Libertad. No la bautizaron pero llevó siempre el nombre de su madre. Diminutivo incluido. Nunca fue Consuelo, ni Chelo y siempre firmó y fue llamada Cheliño.

 Cuando murieron sus padres ella continuó con la explotación. El maestro republicano, antes de marcharse en el 34 le regaló libros de agricultura y avicultura. También de Valle Inclán, García Lorca y una enciclopedia completa del Diccionario Hispano Americano de la Lengua que el padre de él había comprado muchos años atrás a un señor de Porriño, que vivía en Chile, y que se llamaba Antonio Areal. Tu “médium” pudo ver los enormes tomos en un armario con puertas de cristal cuando era niño

 Ella era una gran lectora. “Soy campesina activa y feliz pero me gustaría ser una gran costurera y poeta, aunque no fuera buena en ninguno de los ‘oficios’”, decía siempre pero sin pena. Penar no era su estilo de vivir.

 Maru, yo guardo su foto con un poema. Solo puedo decirte como empieza: “Esa niña que ves en la foto sabe que amas a otra…” Lo demás es muy bonito.

 La otra, ella lo sabía, tenía nombre de flor.

 Mientras estuvo escondida en la rectoral tenía miedo pero yo siempre pensé que viva no la cogerían nunca ni sin luchar. Era más valiente que todos y todas de la aldea; y por lo menos igual a cualquier otro u otra de otro sitio. Como curiosidad el escondrijo de la casa donde se metía se había construido en el siglo XIX, que es cuando en España se inició el anticlericalismo frente al antiguo orden clerical, que es el que había hasta entonces, en el que ellos mandaban, castigaban, quemaban,…, y aún no han pedido perdón.

 Los liberales fueron anticlericales porque la postura de la Iglesia católica española fue ultraconservadora y en 1848 se quemó por primera vez una iglesia en España. En Escocia cuando la jerarquía calvinista tomó partido por los latifundistas ardieron decenas de templos de aquella religión.

 Los integristas católicos españoles y sus jerarcas se pusieron siempre al lado de los poderosos. Se olvidaron que el padre putativo de Jesús de Nazaret era carpintero, de la hermosura y enseñanza del Sermón de la Montaña, de que su origen era de paz, de poner la otra mejilla, de amar al prójimo como a uno mismo y no les interesó en absoluto la gran recomendación del Maestro: “Al César lo que es del César, y a Dios lo que es de Dios”. Fueron Dios y César. Desde San Ambrosio, mucho más del César.

 Fue larga la noche y muy larga la conversación en la que Cheliño me dijo, más bien explicó, todo esto. Su padre se lo había enseñado y el señor abad repetido. Pensé que vivir sin saber la verdad u ocultándola debería ser pecado para los que creen. Y un mal vivir para todos.

 No iba a misa, se decía que era atea y otras cosas que no eran ciertas pero mi abuela, y quizás creía la otra cosa, que era muy cristiana, quizás por serlo, afirmaba que era una persona excepcional.

 Le embargaron los bienes y le impusieron una fuerte multa. Después se los devolvieron cuando volvió de Venezuela pero tuvo que pagar algo así como los derechos reales. Una coña.

 Su marcha y la de su amiga costurera fue una gran aventura. El señor abad las vistió de monjas y un amigo de él, de nombre Floreal (hijo de un hombre muy bueno al que habían asesinado “señores de bien”, alguno de noble cuna), las pasó por el río. Ya en Portugal un colaborador de la resistencia las llevó hasta Arcos de Valdevez. Estuvieron varios días en una casa, vestidas siempre con lo que llegaron. Días después llegó una señora que les entregó un pasaporte español, totalmente en regla, pero aconsejándole que estuvieran unos años fuera.

 Les propuso que se fueran a Venezuela pero no a Caracas porque aquella ciudad estaba muy espiada por la Policía franquista y aquellos pasaportes necesitaban tiempo para si preguntaban si eran válidos el funcionario no pusiera la mínima objeción por falta de información reciente y no tener que hurgar en documentos con el trabajo consiguiente. Terminó diciéndoles que el viaje a Venezuela ya estaba pagado y les dio algunos dólares para que emprendieran allí la vida y que ella estaba segura que así sería. Cuando le preguntaron por el sitio que le parecía mejor les dijo que pasaran los Andes por Pico Águila y trataran de hacer su vida en Mucuchíes. A las dos les sería fácil, Cheliño era una experta agricultora y María una gran costurera. Allí saldrían adelante muy bien.

 Si la aldeana pudiera ver en su diccionario de Lengua Hispano Americano que Mucuchíes significaba “Lugar de la Luna” muy probablemente pensaría en una poesía y la escribiría.

 Les entregó ropa de vestir e interior para el largo viaje en barco. Salieron de Lisboa.

 Y fue larga, muy larga la navegación, el miedo a las tormentas y el terror a los submarinos nazis. En el muelle no las esperaba nadie. María vertió unas lágrimas a las que probablemente seguiría un fuerte lloro. Cheliño la miró, solo la miró, y cesó el llanto. Se metieron en una especie de pensión. En el bajo, en un bar, había un gran alboroto. Llamaron a la puerta de su habitación. Habló el dueño al que ya habían conocido y era hijo de un emigrante gallego y ya mayor.

 Les dijo “los de abajo están muy ”tomados“, cojan esto, está cargado y dispara bien, aunque no lo parezca”. Pregunto si sabían usarlo. Cheliño dijo que muy bien y que no sería la primera vez. Después supo que el jefe de la pensión les contó a los de la juerga que las chicas tenían un revólver Y disparaban muy bien. Nadie las molestó pero “cuando María se durmió empapé mi almohada con el agua de mis lágrimas. Por la mañana apreté los puños y dije de esta salgo como me llamo Cheliño”, me contó muchos años después.

 Al día siguiente en un coche moderno, por una carretera destartalada, salieron de La Guaira, rodearon Caracas y dos días después llegaron al Lugar de la Luna, que en lenguaje de los indígenas de la zona se llamaba Mucuchíes. Estuvieron dos días en una pensión sin ningún problema y se fueron a una pequeña casa alquilada. Y unos días después, muy pocos, María empezó a coser en una maquina prestada y en poco tiempo, decía Cheliño, “las mujeres del pueblo vestían más bonito sin haber perdido los bellos coloridos pero, como se dice ahora, eran más sexis”.

 Por su parte ella había empezado a trabajar en un almacén de patatas donde aprendió varios oficios y conoció proveedores de más productos.

 Sus últimas lágrimas vertidas en Venezuela quedaron en la pensión del puerto y fueron también las primeras. El revólver estuvo con ella mientras duró su estancia en aquel país y, aunque nunca lo disparó, alguna vez lo utilizó.

 Allí le hizo falta enseguida. Su patrón, pasados los primeros días, la llamó al despacho, que era suntuoso para lo que el negocio daba a entender. Algo de sorpresa debió mostrar Cheliño porque él le dijo con orgullo: “Chica, yo tengo más negocios y soy criollo o lo que es lo mismo descendiente de los conquistadores. Siéntate y hablamos. Así lo hizo ella. Le enseñó diferentes papeles y en un momento dado le dijo que se sentara a su derecha para enseñarle un libro de cuentas. Ella, con su bolso colgado del hombro izquierdo le dijo que si no le importaba se sentaría a su izquierda. Así lo hizo. Durante unos minutos todo siguió igual, aunque lo que él le comentaba era muy intranscendente. Después él puso la mano en el muslo de ella. Ella movió un poco la parte superior de su cuerpo hacia la izquierda y sacó el revólver del bolso y clavó literalmente su punta en el costado del hombre y le dijo con mucha calma:“Si antes de que termine de hablar no retira su mano de mi muslo le pego un tiro”. Cuando dijo a la última palabra el individuo ya tenía la mano sobre la mesa y se deshacía en mil explicaciones…

 Siguió trabajando algún tiempo allí y después montó por su cuenta un almacén que vendía muchas más cosas.

 Ella y María compraron una buena casa y hasta 1949 el año en el que se vinieron vivieron bien e hicieron dinero.

 Antes de venir vendieron todo y en el Lugar de la Luna o en Mucuchíes quedó el dicho “Aquí vivieron dos gallegas; una era de mucho cuidado”.

 Porque así, el descendiente criollo, de un conquistador, de un poseedor de encomienda, de un colonizador y adelantado de España, denominaba a Cheliño.

 “El era un sinvergüenza. Fue un hijo de puta con casi todas las empleadas. En un caso por lo menos con una madre y su hija”, decía siempre ella y siempre lo decía con un inmenso desprecio y asco. Terminaba explicitando, “el revólver estaba cargado”.

 Volvió. Tomó el vapor en el mismo puerto, durmió en otro hotel pero entregó el arma al posadero y le regaló una bandera de la República de España confeccionada por ella misma. “Es la bandera de mi padre, mi madre y mía”.

 El hombre se emocionó mucho. “Mañana la colocaré en la tumba de mi padre. Emigramos para poder redimir los foros”.

 Volvieron. Maru, siempre pensé que si en mi vida hacía algo materialmente o espiritualmente muy bueno le llamaría “volver, una hermosa palabra, en homenaje a Cheliño, una mujer excepcional. Intenté hacer un tequila con ese nombre y no pude pero hice un escrito para un centro gallego, no el oficial, con ese nombre en Argentina.

Linda palabra es volver. Por ella estoy en este puente por el que entré miles de veces a mi aldea y del que guardo la historia más hermosa de mi vida.


MARU, VOLVEREMOS A LA HISTORIA CUANDO VUELVAS. AHORA ERES TÚ LA QUE NECESITAS UNA PAUSA.

Además así damos paso a tu médium y a una historia preciosa. En la que un amigo habla de su madre, una gran maestra quesera.

                                      ----------------------

ESCRITO DE UN AMIGO. SU MADRE SE LLAMA CONSUELO

LA MADRE DE LOS QUESOS DE ORO 

Escrito de Benigno Pereira Ramos

 Consuelo, mi madre, con 18 años emprendió con Pepe, mi padre, un proyecto clásico con sede social en casa de sus suegros. Con 23 ya tenía 3 churumbeles a los que atendía a la vez que trabajaba en la agricultura y ganadería de finales de los 50.

 Después de acostar a sus hijos, medio día y noche, hacía uno o dos quesos de la época, leche que había ordeñado de aquellas vacas dedicadas básicamente al trabajo.

 Cuando la maquinaria se hizo cargo del laboreo del campo, las vacas aumentaron en número y en producción de leche.

 En los años 80 ya trabaja en un pequeño obrador y pone registro sanitario y etiqueta a sus quesos “ARQUESAN”.

 Poco a poco la calidad se va reconociendo y, a su manera, pasa a ser una mujer influyente.

 Su conocimiento del arte pasa a ser un modelo a seguir por nuevas generaciones de queseros que aún no hemos sido capaces de superarla.

 En 20 ediciones de la Cata de quesos de Galicia, Consuelo fue distinguida 17 veces, 13 de ellas con el “ORO”, 5 consecutivas.

 Consuelo a sus 83 años sufre ahora, como todo humano, las secuelas de haber aprovechado la vida en lo físico, y se le olvidan las cosas más recientes. Como dijo al principio de esta etapa “a veces porque me conviene”. Pierde la memoria pero no el sentido ni la capacidad de darnos amor a sus 4 hijos.

 No se le ha olvidado que ha sido una mujer luchadora y todavía sabe hacer un Arzúa-Ulloa mejor que nadie.

 Para mí la mayor influencer y un ejemplo de empresaria que cada día, y sin medios, luchaba por hacer posible lo imposible, y lo lograba.

 No puedo cerrar este homenaje sin manifestar públicamente que la adoro y confesar que no le dedico todo el tiempo que le debo.

 No sin remordimiento, el 31 de Julio, después de 35 años continuos de actividad, ARQUESAN ha dejado de salir al mercado. Consuelo resignada me dijo: “Fillo, que lle imos facer, si non hai quen poda atendelo”.

 Homenaje a la madre que me parió. LA MADRE DE LOS QUESOS DE ORO. Me molestó que no estuviese ENTRE LAS CIEN MUJERES MÁS IMPORTANTES DE ESPAÑA.

Benigno Pereira Ramos

NOTA DE MANOLO

 El autor de esta carta es un digno sucesor de su madre. Casi todos conocemos los quesos Bama, yo los ví nacer, y ahora ya vinieron desde las riberas de O Bibei sus tintos de brancellao que junto con otros de otras zonas pero de la misma variedad, se hicieron “del año y añejos” de gran categoría.

 También de tintos nuestra tierra puede presumir y sobre todo ser.

 Cuando se recupere, al encontrar un buen portainjerto, el espadeiro, en vinos y en historias vamos muy bien servidos.

 Y si recuperáramos la ganadería menor y mayor en extensivo y se ordenara debidamente el territorio, seríamos un país con cabeza. Si seguimos destruyendo tierras de cultivo y montes, seremos un monstruo.

 Cheliño y Consuelo fueron, cada una en su estilo, grandes mujeres.

 A ver si con la agricultura se hace verdad el refrán “Nunca choveu que non escampara” y se vislumbra futuro.

 Ahora al levantar la vista empieza a verse solo o casi solo un enorme eucaliptal.

 Mi amigo de ojos verdes sabrá disculparme por la interrupción de la historia. Pronto volverá él y Maru, mi Maru querida, a decirnos y a contarnos.


TOMIÑO

Tomiño entrega alimentos e agasallos para non deixar a ninguén atrás este Nadal 

O Concello investiu máis de 5.500 euros para axudar ás familias tomiñesas nestas datas

 

Foto: C.T.


Infogauda / Tomiño

 O Concello de Tomiño non quere deixar a ninguén atrás este Nadal. Por este motivo, un ano máis, o Goberno municipal fixo entrega de axudas para alimentos e outros bens de primeira necesidades para familias en risco de exclusión social, así como de vales para comprar agasallos para que ningún cativo e cativa quede sen regalo nestas datas. 

 A través da Concellería de Benestar Social, este ano entregáronse os paquetes de alimentos de Nadal a 26 familias, o que supuxo axudar a un total de 78 usuarios e usuarias. Pola súa banda, déronse bonos para a compra de agasallos de 26 nenos e nenas menores de 12 anos pertencentes a un total de 21 familias.  

 Este ano o Concello investiu un total de 5.510 euros nestas iniciativas sociais, case un 25% máis que o ano anterior, un incremento centrado maioritariamente no importe destinado ás axudas de alimentos. O Departamento de Benestar Social pon en marcha todos os anos este tipo de accións para que as familias e unidades de convivencia con maior risco de exclusión social poidan pasar un mellor Nadal, en especial aquelas con nenos e nenas. 

 “Somos moi conscientes dos momentos que estamos a vivir, con novos retos cada día, por iso reforzamos o noso compromiso constante de estar ao carón daquelas familias que máis o precisan para garantir unha vida digna a todos os veciños e veciñas sempre, aínda que especialmente nestas datas tan sinaladas”, explica a alcaldesa, Sandra González.

O BAIXO MIÑO / O CONDADO - PARADANTA

O APALPADOR VISITARÁ TOMIÑO, TUI E SALCEDA, GRAZAS AO PROGRAMA DA DEPUTACIÓN DE PONTEVEDRA ‘NADAL EN GALEGO’  

O carboeiro de barba vermella reunirase esta tarde coa deputada de Lingua María Ortega no Pazo Provincial para desexar unhas felices festas a toda da provincia   


Na mañá de hoxe o personaxe tradicional estivo no centro infantil de Príncipe Felipe e pola tarde visitou o Pazo Provincial, onde foi recibido ás 19 horas pola deputada María Ortega, responsable do departamento de Lingua

Foto: D.PO.

Infogauda / O Baixo Miño

 O Apalpador, a tradicional figura do Nadal na Galiza, visitará este ano tres concellos da comarca do Baixo Miño  da man da Deputación de Pontevedra grazas á octava edición do programa ‘Nadal en Galego’. 

 Na mañá de hoxe o personaxe tradicional estivo no centro infantil de Príncipe Felipe e pola tarde visitou o Pazo Provincial, onde foi recibido ás 19 horas pola deputada María Ortega, responsable do departamento de Lingua, e desexou boas festas a toda a provincia.  

 Ademais de hoxe en Pontevedra, o Apalpador xa estivo onte en Tui na Área Panorámica e volverá o día 31 de decembro ás 12:30 a Tomiño, e o 2 de xaneiro a Salceda de Caselas (19h). Os percorridos itinerantes do pasacalles polos centros das vilas estarán marcados por cada un dos concellos.  

 Como cada ano, a dinamización da lingua, o respecto ao medio ambiente e os hábitos de alimentación saudable, entre outros, serán os valores  que fomentará o Apalpador, xunto ao seu compañeiro acordeonista, Servando Barreiro, e o seu burro Río Lor, coas actuacións e os pasacalles, levando a música, o baile e as anécdotas a todas as comarcas da provincia.  

 O programa ‘Nadal en Galego’ foi deseñado tamén para fomentar o coñecemento da tradición de Nadal propia da Galiza e para que as e os máis novos poidan familiarizarse co mítica figura galega e coñecer a súa historia. Na orixe, 'O Apalpador' representábase como un carboeiro de barba vermella que baixaba das montañas ás vilas para apalpar os bandullos das crianzas e comprobar se comeran suficiente durante o ano, deixando ao seu carón agasallos e castañas. 

O APALPADOR VISITARÁ SETE CONCELLOS NA COMARCA DO CONDADO-PARADANTA GRAZAS AO PROGRAMA DA DEPUTACIÓN ‘NADAL EN GALEGO’  

O carboeiro de barba vermella reuniuse esta tarde coa deputada de Lingua, María Ortega, no Pazo Provincial para desexar unhas felices festas a toda da provincia 

Mañá serán as primeiras actuacións en Mondariz e Mondariz Balneario   

 O Apalpador visitará este ano sete concellos da comarca do Condado Paradanta man da Deputación de Pontevedra grazas á octava edición do programa ‘Nadal en Galego’. 

 O Apalpador estará mañá no Condado nos concellos de Mondariz (17h) e Mondariz Balneario (19h). 

 Despois, o 26 de decembro chegará ás 11 da mañá a Arbo, ás 12.30 horas á Cañiza, e pasará ás cinco da tarde por As Neves e pechará a xornada ás 19.00 en Salvaterra de Miño. 

 O día 2 de xaneiro será cando estará en Ponteareas, ás 11 da mañá. Os percorridos itinerantes do pasarrúas polos centros das vilas estarán marcados por cada un dos concellos.  

VIGO

A CIG gaña as eleccións sindicais en GKN, principal compañía auxiliar da automoción, por primeira vez en 50 anos 

A central sindical fíxose con 8 representantes no comité de empresa 


Foto: CIG


Infogauda / Vigo

A federación de Industria da CIG gañou as eleccións sindicais en GKN Driveline de Vigo, a principal compañía auxiliar da automoción, por primeira vez nos 50 anos da empresa. A central sindical fíxose con 8 dos 21 representantes do comité no proceso celebrado onte, no que participaron 677 das 790 persoas que integran o cadro de persoal. 

 A CIG logrou 8 dos 21 representantes do comité grazas aos 256 votos colleitados (39%); 7 foron para CCOO, que sumou 201 apoios (30%); 5 para a UGT, con 153 votos (23%); e 1 para a CUT, que obtivo 47 apoios (7%). Por colexios, no de especialistas a CIG logrou unha ampla maioría con 229 votos e 7 delegados/as; a continuación situouse CCOO con 169 votos e 5 delegados/as; despois a UGT, con 110 votos e 3 delegados/as; por último a CUT, con 47 votos e 1 delegado/a. Entre o persoal técnico e administrativo a UGT sumou 43 apoios e 2 delegados/as, CCOO, 39 apoios e 2 delegados/as e a CIG 27 apoios e 1 delegado/a. 

 Trátase da primeira vez nos 50 anos de historia da empresa na que a CIG se fai coa vitoria nas eleccións sindicais, “algo que vén a reflectir o traballo sindical que día a día estamos a facer non só nesta compañía, senón no conxunto do sector, onde estamos a colleitar moi bos resultados”, salientan dende a central. Neste senso, lembran que no anterior proceso celebrado en GKN o comité de empresa quedara configurado con 9 representantes de CCOO, 6 da CIG e outros 6 da UGT. 

 Para rematar, dende a sección sindical da CIG na empresa da automoción agradecen a confianza depositada polos/as traballadores/as no proxecto sindical que representan e renovan o seu compromiso coa defensa dos dereitos laborais do conxunto do persoal. “Seguiremos a loitar pola mellora das condicións de traballo de todos/as os empregados/as de GKN, a partir de agora se cabe con máis forza tendo en conta o apoio que nos vén de demostrar a maioría do cadro de persoal”. 

VIGO

O comité de Vitrasa acusa a dirección de non querer negociar o convenio mentres non acepte unha baixada de salarios 

Persoal da concesionaria do transporte interurbano mobilizouse hoxe no Concello de Vigo para reclamar unhas condicións dignas 


Mobilización de persoal da empresa concesionaria do servizo de transporte interurbano do Concello de Vigo
Foto: CIG

Infogauda / Vigo

 O comité de empresa de Vitrasa, concesionaria do servizo de transporte interurbano do Concello de Vigo, acusou hoxe á dirección de negarse a negociar un novo convenio colectivo até que o cadro de persoal non acepte unha baixada de soldos, unha vez que o xulgado botou abaixo a súa intención de inaplicar o actual convenio en materia salarial. Neste contexto, traballadores/as da compañía do grupo Avanza mobilizáronse hoxe diante do consistorio para reclamar unhas condicións de traballo dignas. 

 <<La empresa se reitera en que no existe ninguna materia que negociar en tanto no se reequilibre la situación económica o se acceda a negociar una bajada de salarios en los términos expuestos>>. Con esta cita textual dunha xuntanza entre Vitrasa e a representación dos traballadores/as o presidente do comité, Imanol Arnoso, da CIG, desmentiu as declaracións feitas pola dirección nos últimos días nas que aseguraba estar a traballar na negociación. “A única pretensión da compañía é manter as súas contas a costa de reducir os soldos dos seus empregados/as, como así o demostra o intento fallido de inaplicación do convenio”. 

 Arnoso aproveitou a protesta de hoxe, que se prolongou de 10:00 a 11:00 horas, para atender os medios de comunicación e saír ao paso tamén das acusacións de Vitrasa ao seu persoal, ao que responsabiliza de querer prexudicar a cidadanía coa convocatoria dos paros parciais que está a desenvolver en defensa dos seus dereitos laborais. “Resulta canto menos curioso que veña agora con este conto, cando levan dous anos recortando liñas buscando unicamente unha maior rendibilidade económica, deixando a boa parte da poboación viguesa cun servizo de transporte pésimo”, censurou. 

 No que ten que ver coa situación económica, Arnoso explicou que o propio comité entendeu dende o primeiro momento que se trata dun contexto “complicado”, e que precisamente por iso “propuxemos darlle solución aos puntos do convenio que regulan a calidade do noso traballo, deixando a cuestión salarial para cando a situación económica fose máis favorábel”. Por iso lamenta que aínda así Vitrasa se negase a chegar a ningún tipo de acordo, “xa que a súa única pretensión foi unha negociación que implicase reducións de salarios”. 

 Preguntouse tamén “como quere Vitrasa que nos interese a súa supervivencia como empresa, cando leva máis de 50 anos operando en Vigo cuns resultados económicos magníficos e nunca se lembrou do seu persoal; pero agora que chegan as vacas fracas o único que lle preocupa é seguir mantendo as súas contas recortando salarios; como pretenden que queiramos que unha compañía así siga adiante?”. 

 Finalmente, cargou contra os responsábeis locais, personificando na figura do alcalde, a quen acusou de desentenderse do conflito a pesar de que se trata dunha concesión dun servizo municipal e de estar máis preocupado “polo espectáculo das luces” que polos problemas que padece a veciñanza de Vigo. “A ver se cando remate o Nadal ten un momento para atendernos”, ironizou.

PONTEVEDRA

A DEPUTACIÓN DE PONTEVEDRA LANZA “AQUÍ FALTAN PÁXINAS”, UNHA INÉDITA COLECCIÓN DE PODCASTS PARA VISIBILIZAR E DAR VOZ AOS LOGROS DE GRANDES MULLERES GALEGAS 

A antoloxía de relatos sonoros visibilizará a doce mulleres referentes con relación coa provincia e 9 concellos acollerán faladoiros guiados por persoas expertas nestas figuras 


As imaxes das protagonistas ocuparon hoxe o Salón de Plenos na presentación do proxecto que explicou a presidenta da Deputación, Carmela Silva, xunto á coordinadora Marián Fernández, e Guillermina Domínguez, Milagros Bará e Loli Docampo

Foto: D.PO.

Infogauda / Pontevedra

 Encher a parte silenciada da historia rescatando episodios fundamentais protagonizados por doce mulleres galegas extraordinarias. Este é o principal obxectivo co que nace “Aquí faltan páxinas”, unha pioneira iniciativa que será desenvolvida por vez primeira co formato podcast, que pon en marcha a Deputación xunto a O Cable Inglés para poñer en valor a contribución feminina ao desenvolvemento da humanidade. O proxecto arranca cunha colección de relatos sonoros que dará a coñecer no 2023 os logros destas mulleres, unha por mes, que se complementarán con 12 faladoiros en 9 concellos da provincia que tiveron relación con elas. As imaxes das protagonistas ocuparon hoxe o Salón de Plenos na presentación do proxecto que explicou a presidenta da Deputación, Carmela Silva, xunto á coordinadora Marián Fernández, e Guillermina Domínguez, Milagros Bará e Loli Docampo, que protagonizarán tres dos coloquios previstos. 

 Así, desde xaneiro, a colección de podcasts, que se colgarán no propio site “Aquí faltan páxinas” da web da Deputación e con ligazón a Spotify, reunirá mes a mes as historias narradas por Marián Fernández de María Soliña, Elisa Patiño, Olimpia Valencia, Maruja Mallo, Concepción Arenal, Antonina Sanjurjo, María Vinyals, Ernestina Otero, Ángeles Alvariño, Isabel Barreto, Carolina Otero e Sofía Novoa, referentes en distintos ámbitos como o deporte, a educación, a investigación ou o activismo. Amais, publicarase unha ruta virtual que amosará os puntos máis importantes da biografía da protagonista do mes.

 A presidenta provincial, Carmela Silva destacou que este proxecto, que nace con vocación de continuidade, dá voz “a mulleres imprescindibles, a nosa historia esquecida, pero nunca enterrada”. “As aportacións das grandes mulleres -apuntou- non as pode borrar ninguén e iso que empeño puxeron”. 

 A presidenta agradeceu ao Cable Inglés e as relatoras o traballo para recuperar “a estas extraordinarias mulleres” que tiveron relación coa provincia, “aínda que son inmensamente galegas, españolas, europeas e universais, e proceden de distintos ámbitos porque houbo, hai e haberá mulleres sempre en todos os eidos da vida”. “Estas doce son únicas, as nosas referentes –engadiu-, e foron imprescindibles mentres viviron coas súas aportacións. Pero hoxe o son tamén para que teñamos referentes que nos permitan seguir crecendo poderosas e optando a todo”.

 “Somos –sinalou Carmela Silva- a metade do mundo, temos aportado moito e non estamos dispostas a que se nos siga silenciando e calando. Estiveron, estamos e estarán”. Louvou o formato dos podcasts para “falar destas mulleres, poñelas de pé e no centro e convertelas en referencia, moi particularmente para a xente moza, que precisa de ter a mulleres referentes para poder crecer na verdade. Se se oculta ás mulleres, edúcasenos na falta da metade do mundo, e polo tanto non está toda a verdade presente”.

 A coordinadora do proxecto, Marián Fernández, destacou o papel da Deputación no liderado de accións e programas de igualdade “tecendo sinerxías importantes” coa sociedade e subliñou a necesidade “de seguir escribindo as páxinas que quedaron esquecidas, obviadas e ninguneadas na historia, porque esta colección nace con vocación universal e temos moita fame de referentes”, de xeito que a colección parte de mulleres na provincia, pero “nos gustaría seguir incorporando nomes de calquera ámbito, tanto público e privado, porque sen elas non estariamos aquí”. Pola súa banda, Guillermina Domínguez, que falará de María Soliña, destacou “a historia das mulleres é indispensable e básica para lograr a súa emancipación e é preciso visibilizala”. Milagros Bará, experta en Elisa Patiño, cualificou a nova iniciativa provincial de “imprescindible” para “axudar a normalizar a situación”. “Faltan páxinas –sinalou- para poñer en valor ás pontevedresas e galegas do mundo que fixeron importantes aportacións á historia”. E Loli Docampo, que protagonizará a charla sobre Maruja Mallo, confía en que o proxecto sirva “para desentrañar a pegada e dar a coñecer a traxectoria desta artista, que aínda non ten a repercusión que debe”.

 O programa  “Aquí faltan páxinas” arrancará en xaneiro coa figura de María Soliña, (1551-?), acusada de bruxería e símbolo dos abusos contra as mulleres, e dela falará Guillermina Domínguez en Cangas. En febreiro a protagonista será a pioneira da aviación española, a “muller paxaro” Elisa Patiño, (1890-1919), co faladoiro de  Milagros Bará en Sanxenxo. Marzo rescatará a historia da primeira galega en licenciarse en medicina, Olimpia Valencia (1898-1987), coa charla de Ana Fuentes na sede da Deputación de Vigo e abril será a quenda da artista Maruja Mallo (1902-1995), coa intervención de Loli Docampo en Bueu.  

 Por outra banda, en maio falarase da humanista e activista Concepción Arenal (1820-1893), de quen falará Anna Caballé na cárcere da Lama; mentres que en xuño o podcast estará dedicado a Antonina Sanjurjo, xogadora de hockey (1910-1939), coa charla protagonizada por Cristina López Villar na sede da Deputación en Vigo. En xullo rescatarase a figura da escritora e feminista María Vinyals  (1875-década 40), de quen versará o faladoiro de Isabel Blanco no Castelo de Soutomaior.  

 A comprometida mestra Ernestina Otero (1890-1956) será protagonista en agosto e dela falará Manuel Puga en Redondela mentres que en setembro tocaralle á oceanógrafa e pioneira da investigación mariña Ángeles Alvariño (1916-2005) cuxa traxectoria enxalzará Ángeles Leira na sede de Vigo. Na recta final do ano, a primeira muller almirante, Isabel Barreto, (1567-1612) protagonizará o podcast de outubro e dela versará o faladoiro de Eloísa Gómez no Pazo Provincial en Pontevedra; mentres que novembro estará dedicado a Carolina Otero (1868-1965), a icona da Belle Époque, coa intervención de Carmen Posadas en Valga. Por último, o programa pecharase en decembro coa compositora e música Sofía Novoa  (1902-1987) e a charla de Carmen Losada na sede de Vigo.  

 “Aquí faltan páxinas” é tamén protagonista da axenda institucional para 0 2023 que edita a Deputación na que cada mes está dedicado, ao igual que os podcast, a unha das protagonistas coa súa correspondente biografía. Amais, cada mes recolle tamén  as efemérides máis destacadas no ámbito da igualdade.

TURISMO

CARMELA SILVA ANUNCIA A CREACIÓN DOS PREMIOS “TURISMO SOSTIBLE PROVINCIA DE PONTEVEDRA” NA XORNADA DO CLÚSTER DE TURISMO DE GALICIA 

“Non hai nada que nos permita avanzar máis que ver exemplos de éxito e non haberá éxito sen apostar por un modelo sostible. Estes premios van permitir visibilizar a aposta das empresas da provincia pola sostibilidade”, asegurou a presidenta da Deputación de Pontevedra


Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra, abriu a xornada “Boas prácticas en xestión turística” no auditorio de Vilagarcía

Foto: D.PO.

Infogauda / Vilagarcía

 Facendo un chamamento ao “diálogo” e ao “traballo en positivo”, “nun día moi complicado para a democracia española”, presumindo da “excelencia” do sector turístico da provincia e reflexionando sobre o turismo experiencial, a transformación dixital e as boas prácticas empresariais, a presidenta da Deputación, Carmela Silva abriu a xornada “Boas prácticas en xestión turística” no auditorio de Vilagarcía xunto ao o presidente do Clúster Turismo de Galicia, Cesáreo Pardal, e o concelleiro de Turismo da cidade, Álvaro Carou. Na xornada, organizada polo Clúster en colaboración coa institución provincial, a presidenta anunciou “en primicia” o lanzamento dos primeiros premios “Turismo Sostible Provincia de Pontevedra”, que a Deputación vai entregar na Gala Provincial do Turismo 2023, e que nacen co obxectivo de “visibilizar a aposta das empresas da provincia pola sostibilidade” e “recoñecer as tres mellores propostas” impulsadas por entidades turísticas vencelladas á provincia. “Non hai nada que nos permita avanzar máis que ver exemplos de éxito e non haberá éxito se non apostamos por un modelo sostible” remarcou a presidenta.  

 Na apertura da xornada “Boas prácticas en xestión turística” , Carmela Silva sinalou que “hoxe, que é un día moi complicado para a democracia española, creo que é de obriga facer un chamamento ao diálogo, a traballar xuntas e xuntos e ter unha idea común e podemos presumir de que o Clúster de Turismo ten sido capaz de establecer esas relacións, tanto co conxunto do sector, como coas administracións públicas, para impulsar o turismo, esta actividade económica que crea riqueza, emprego, e referencia á provincia de Pontevedra”. A presidenta enxalzou a importancia do “traballo en positivo” a través de iniciativas como esta xornada que permiten “reflexionar e marcar o camiño por onde debemos ir”. Remarcou tamén o papel “referencial” e de “excelencia” da provincia de Pontevedra en canto ao turismo en Galicia e fixo fincapé na evolución das preferencias das persoas viaxeiras, que “hoxe buscan experiencias”, así como en cuestións como a transformación dixital, o big data, “fundamental para tomar decisións intelixentes”, e as boas prácticas empresariais, subliñando que “somos a provincia con máis distintivos SICTED de toda España”. Pola súa banda, o presidente do Clúster Turismo de Galicia, Cesáreo Pardal, detallou os principais obxectivos da xornada centrados na mellora da competitividade asociada á dixitalización e sustentabilidade, “dúas ferramentas clave para facer fronte aos novos desafíos”. En canto á transformación dixital Pardal fixo fincapé na aplicación de tecnoloxías como o big data, a intelixencia artificial ou o 5G pero tamén no desenvolvemento sostible e na aposta por un  turismo comprometido coa contorna. Felicitou á Deputación polos “bos datos turísticos colleitados pola provincia” e agradeceu “o firme apoio que estades dando ao sector”. Nese senso subliñou a necesidade de “comprometernos coa aplicación das boas prácticas, apoiándonos na colaboración público-privada para consolidar Galicia como destino intelixente, sostible e que proporciona experiencias únicas”.  

 A xornada afondou tanto nas boas prácticas no destino como na xestión empresarial, contando con expertas e expertos como María Troncoso, de Hostalería polo Clima; Emilio Torres, de Vía Verde e do Aceite; Paulo Queiroz, de JPQ Consultores;  Rafael González, socio director de Viventia Value e Roberto Fraga, CEO de Pilgrim. Tamén houbo oportunidade de coñecer cuestións relativas á análise e previsión do turismo a través do Big Data, da man de Fiorella Petrone e Jaime de la Calzada de Amadeus, e sobre experiencias turísticas a través da conferencia impartida polo consultor especializado en turismo Víctor Sixto.

ARCOS DE VALDEVEZ

Arcos de Valdevez a Capital da Euro-Região Galiza-Norte de Portugal 


No dia 14 de dezembro decorreu em Arcos de Valdevez o “Seminário Territorial da Área de Cooperação Galiza - Norte de Portugal”

Também ocorreu a assinatura de uma Declaração Conjunta para a Constituição do Agrupamento Europeu de Cooperação Territorial (AECT) da “Raia Seca e Gerês-Xurês”

Fotos:C.M.A. de V.

María Joâo Brito / Arcos de Valdevez

 No dia 14 de dezembro decorreu em Arcos de Valdevez o “Seminário Territorial da Área de Cooperação Galiza - Norte de Portugal”, organizado pela Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Norte e a Xunta de Galicia, que se destinou à apresentação das três primeiras convocatórias do POCTEP - Programa de Cooperação Transfronteiriça entre Portugal e Espanha para o período 2021-2027, com um investimento de 150 milhões de euros.  

 Este evento contou com a participação da Secretária de Estado do Desenvolvimento Regional, do Presidente da Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Norte, um representante da Xunta da Galicia, um representante da Autoridade de Gestão do Programa DG Fundos Europeus, o representante do Secretariado do POCTEP, os representantes da AECT Galiza/Norte de Portugal e contou com a presença de mais de duas centenas de participantes dos dois lados da fronteira. 

 Na sessão de abertura o Presidente da Câmara Municipal de Arcos de Valdevez, João Manuel Esteves, afirmou “serem necessários apoios para a fixação de pessoas no território, para as pequenas e médias empresas e para os projetos de investigação e promoção e valorização cultural e ambiental. Referiu ainda a necessidade de uma maior mobilização e articulação dos programas comunitários e dos fundos de financiamento dos Planos de Resiliência e Recuperação de Portugal e Espanha, para que efetivamente se possam vir a concretizar intervenções de coesão territorial, há tanto tempo reivindicadas como a ligação do IC-28 à fronteira da Madalena e a Celanova, entre outros investimentos dos dois lados da fronteira”. 

 Neste dia também ocorreu a assinatura de uma Declaração Conjunta para a Constituição do Agrupamento Europeu de Cooperação Territorial (AECT) da “Raia Seca e Gerês-Xurês”, envolvendo 22 instituições, abrangidas territorialmente pelo território da “Raia Seca” e pela Reserva da Biosfera transfronteiriça Gerês-Xurés. Este organismo de cooperação transfronteiriça terá como finalidade a criação de um instrumento de desenvolvimento conjunto, em prol do progresso deste território transfronteiriço de excelência.