PESCA

A frota do palangre, obrigada a destruír o marraxo capturado en augas de terceiros países, por un repentino cambio de criterio  de Madrid  

• “Primeiro permítennolo pescar, despois deciden que non podemos vender parte das capturas nin para fariña de peixe e obrígannos a destruílo coma se fose droga”, aseguran os armadores. Ademais do desperdicio alimentario e os custos do operativo, estes lamentan o “sinsentido” que rodea ao marraxo desde a súa entrada no apéndice II da Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres (CITES)  

Mar Bermúdez / A Guarda

 Un novo e repentino cambio de criterio da Administración foi a pinga que colmou o vaso dun grupo de armadores da Guarda que levan meses sufrindo derívaa do Goberno español respecto a esta especie. A última decisión -ata o momento- obriga a destruír “coma se fose droga” varias toneladas de marraxo capturados de forma totalmente legal e que, ata hai uns días, podían comercializar sen problema.  

 O motivo: a descoordinación que reina en Madrid tras a entrada do marraxo no apéndice II da CITES, que fai referencia a especies cuxo comercio debe regularse para que non pasen a estar en perigo de extinción. Desde ese momento, e tras meses de desconcerto, a Administración, fixou un criterio acerca de como se debían certificar estas capturas para a súa posterior comercialización. Para iso, estableceu unhas cotas comerciais globais por zonas de pesca, de tal forma que as capturas por encima do tope non poderían ser vendidas.   

 No caso da frota palangreira de longa distancia, que faena en augas internacionais, pero tamén en augas de países cos que a UE mantén acordos pesqueiros, España estaba a certificar ditas capturas, sempre respectando a cota máxima establecida en cada zona, emitindo ademais un Permiso Temporal de Pesca (PTP) no que se indican as zonas nas que o buque pode faenar, incluíndo as devanditas augas internacionais e/ou de terceiros países. Tales capturas dispoñían de certificados CITES expedidos pola Administración española, xa que é o país de bandeira destes buques, entrando dentro desa cota comercial previamente establecido para cada zona.  

 En zonas como o Atlántico Sur ou o Pacífico, e a pedimento do propio sector, a cota repartiuse equitativamente entre todos os buques que operan nesa zona. Todo iso co obxectivo de optimizar a cota comercial e mellorar a regulación para esta especie, dada a descoordinación detectada na Administración española sobre esta cuestión. 

Decisión sorprendente sen aviso previo

 Cando o tema parecía non poder ir a peor, a pasada semana, de forma sorprendente, a Administración decidiu cambiar o seu criterio e empezar a certificar unicamente as capturas de marraxo realizadas en augas internacionais, deixando nun limbo todas as capturas realizadas dentro das augas de terceiros países, sen trasladar este cambio de criterio á frota, que está a cumprir a machada a limitación fixada polo Ministerio de Transición Ecolóxica.

 Agora, e sen aviso previo, decidiron que debe ser o país terceiro quen certifique esas capturas, cando non teñen nin coñecemento nin competencia para certificar as capturas realizadas por barcos españois, e aínda no caso de que o fixesen, España seguiría rexeitando esas partidas. 

 Esta nova volta de porca ao “marrajogate” provocou que varias toneladas de marraxo fosen retidas por parte das autoridades á súa chegada ao porto de Vigo, as cales esixen a súa destrución. É dicir, que estas especies capturadas legalmente, seguindo os criterios da   Administración española, teñen que ser destruídas coma se fosen droga e asumindo o armador o custo exacerbado que iso supón. Ao mesmo tempo, os buques que se atopan en alta mar ven obrigados a tirar pola borda todas esas capturas por culpa do descoñecemento e a falta de comunicación por parte da Administración, que vai dando  bandazos sobre a marcha de forma  descoordinada. 

Declaracións  

 “Estamos fartos do acoso e derriba que está a sufrir esta frota, pero sobre todo estamos fartos da falta de respecto coa que a Administración está a tratar a un sector que demostrou a súa responsabilidade a todos os niveis”. (Juana Parada, Xerente de  Orpagu). 

 “O que é intolerable é que nos obriguen a destruír un peixe legal e que se atopa en perfectas condicións, coma se fose droga, obviando a fame que hai no mundo”. (Miguel González Pérez, armador). 

 “Tería que chamarse Ministerio de  Intransición Ecolóxica, porque a xestión que están a levar a cabo é de todo menos sostible.” (Armador).

 “Dispoñemos dunha licenza que nos permite capturalo. Se non temos ningún outro documento, nin información que nos indique o contrario, como imos saber que debemos tiralo pola borda?. É un  sinsentido.” (José Mauri Gómez, armador).