PORTUGAL EN EL CORAZÓN SIEMPRE
En 2017 y hoy
Manuel Vázquez de la Cruz
Me he permitido un pequeño arreglo en un viejo poema ruso porque hoy, que es 2017, Portugal está ardiendo.
Que el fuego solo chisporrotee en la estufa.
Que allí, y solo allí, lagrimee la resina.
Que vuelva a sonar en Portugal la concertina.
Que mis amigos de aquella tierra vuelvan a sonreír.
Que al paisaje vuelva pronto el verde de la bandera.
Esto lo escribí en 2017
Hoy, 24 de junio de 2023 escribo.
En la bandera de Portugal está escrita su historia y que es de todos porque ningún portugués la utiliza contra otro.
La bandera que es un mucho, también nuestra, porque somos de aquí y de allá y muchas veces de un punto que no es de ningún lado y de todos: Arraianos, nos decimos, del mundo, la raya húmeda o seca es una enorme patria sin fronteras. Un raiano nunca la tiene, aunque le vengan impuestas con ignorarlas, ya está.
A Nuna, Carla Afonso, Vanda, Teixeira.
A Reis Estevez, Juliño, Pedros Malleiros…
A meus curmáns de Vilar de Mouros, sobre todo a María Albina que é avóa e segue a ser unha menina preciosa e adorábel. Tudo nela é bondade.
A Fernando do Val das Poldras e súa amiga bonita e brasileira.
As cachenas e barrosas que por ali andan.
A Kelsón de Santo Tomé e Príncipe que anda por Monçao e as súas nenas.
En memoria do meu avó Serafín da Cruz que emigrou a España ao memo tempo que Ferruxo, meu outro avó, buscaba a vida en Lisboa.
A todos os que sufriron no 2017 aquel inmenso incendio e seguen a sofrir porque outros, como nesta Galicia nosa, ao esquilmar a Terra con eucaliptos están a poñer en perigo as vidas dos outros, dos que non son deles, dos que co seu traballo constante tiraron a fame de todos e nosos antergos para que poideran comer e vivir,
O Portugal da miña vida e do meu sol, que en Tui sempre aparece naquela parte do noso mundo. Que nunca mais volte algo parecido a aquel lume do 2017.
Non se recuperou a paisaxe nen as vidas.
En Galicia, calquer día, o lume chegará polo mais alto dos eucaliptos, onde as follas no verán son semellantes a pólvora, e haberá unha enorme catástrofe.
A culpa, cando eso chegue, será dun home ridículo que chegou de Londres con tirantes cos cores da bandeira de España, e do seu protexido, recomendado e adoptado por mandato do xefe, ou algo así, de correos: o home do silencio que só sabe dicir sí e baixar a cabeza e espalda hasta o xeonllos, a extrema dereita e a poder económico. Por iso convertiu Galicia nun inmenso eucaliptal.
Entón dirá: "la culpa de que arda Galicia y mueran miles de gallegos es de ETA”. E ensinará un sonriso que din que gusta moito ao fillo dun narcotraficante.
Esta persoa é tan servil ao poder económico que puido provocar en Galicia un enorme incendio, deixounos sen campos de cultivo, sen a mellor terra e non coidou para nada a auga. O ben precioso.
Do gran incendio salvounos UNHA VEZ a chuvia pero xa houbo mortos. Quizais el non os lembre. Nós SÍ.
Non sempre vai a ser tan pequeno inda que para os familiares dos mortos xa foi enorme. E para terra e o medio ambiente.
Pero…qué lle queda por facer onde non se poden plantar eucaliptos?
¿Dijo algo de lo que pensaba hacer? Me pregunta un amigo de León. Y sigue.
No importa, que más da, puede decir, ni siquiera dijo, y no cumplir. No es mucho de eso.
Lo suyo es el silencio y ETA.

Ningún comentario:
Publicar un comentario