FIGUEIRÓ (TOMIÑO)

CULTURA

PREGÓN DO GAITEIRO E CANTAUTOR GUARDÉS TINO BAZ BAZ, NO COMEZO DA SEMÁN CULTURAL SAN CAMPIO 2014

                O gaiteiro e cantautor guardés Tino Baz Baz 
                                     Foto: Ricardo Rodríguez Vicente

Querendo ser un soño...

Asubía no punteiro grileiro a melodía do San Campio para pregoar, para erguer a voz, desde a Asociación de veciños Fonte dos Carreiros de Figueirò, unha nova semán cultural, da man dos mestres, dos vellos gaiteiros, do insigne Enrique Otero e o seu grupo Os Cruceiros, que nos ensinaron a madurecer no amor a este instrumento, emblema dun pobo, dunha cultura, dunha Terra...Dunha cultura chea de beleza e afectos, educados pola sensorialidade de vivir nunha língua, nunha codia de mundo onde o río da nosa existencia, do noso ser diferenciado, ten no Pai Miño o fluír alegre cara ás augas do Mar Alto, onde as ondas cantoras dánnos a dimensión exacta da inmensidade dos nosos soños e da profundidade das nosas raíces ancoradas na irmandade das mans colectivas que traballan a Terra, arando e sementando o froito das colleitas namoradas, onde o ser é o noso sangue que pensa, que curte os fíos da oralidade para pousar na paisanaxe a biblioteca da sabiduría popular e os arcaísmos do inxenio da risa, das sutilezas do noso humor intelixente e universal, na lentura do tempo mais no pracer da conversa sosegada, para deixar na palabra a ferramenta horizontal da igualdade e a luz do porvir, onde cadaquén é cadaquén...

Querendo ser un soño...

Que nos asista a palabra, que o vento nos faga poetas...Que o semblante de Dona Isaura Gómez Pérez defina a nitidez de sermos quen somos no noso limitado, efímero fragmento vital e que nos posúan os libros,  as luces, a Cultura, todo o que xira no mundo pensante para medrar na ilustración da Vida, igual que o viño faise na uva, igual que o millo doura na eira,... Para non envilecer, para desde o civismo natural e harmónico ser quen de derrubar as oscuridades que nos oprimen e que nos conducen cara un mundo virtual, estirilizado de emocións e trivializado de banalidade onde se mutilan as fermosas esencias da condición humán, a poderosa capacidade de sentir fraternal; para non someternos a impostura de ninguén nin a indecencia de ningún dominio ruín e miserable, para na nosa autoestima non renunciar nunca a bondade dos nosos anceios de liberdade e á nosa plenitude vital, onde a Casa do pobo sexan as letras compartidas de xeito comunitario igual  que as aguas  das fontes e os nosos campos darredor...

Querendo ser un soño...

Lucidez nas nosas veas para ter ben presente e para desterrar rotundamente, a verdade daquel poema de Don Celso Emilio Ferreiro...

             “... deus faga parvos

             que nos manteñan,

             que onde hai listos

             pillos non medran”

Por iso, abrámoslle as portas á Cultura, que a Cultura abre os ollos diría Castelao...Como abre as portas á Cultura a Asociación Fonte dos Carreiros de Figueiró un ano máis, louvando desde este pregón a admirable labor dos responsables de tan nobre iniciativa en  todos estes anos precedentes que souberon instalar no tempo e facer do núcleo da Praza do Telleiro un prodixioso espacio de luz, un eido de sensibilidade compartida...

Que sexa a Cultura quen fale..., e que sexa visibilizada a man da Cultura,  a verdadeira acción cultural...Visitade  nestes días a biblioteca do pobo e veredes como falan as artes, a fotografía, a pedra, a madeira, o inxenio creador e a musa sensible da nosa veciñanza...O zume saboroso da nosa música popular, o Folk de Trovaita, as cordas do grupo Ronsel, o humor de Pedro Brandariz e o día dos nenos na pedagoxía do barro...

      

       “que os nenos curtan os soños

       igual que as mazás maduran

       que teñamos artes e contos

       que o pobo non morra nunca”

Sentide tamén arte de treboar o vindeiro sábado 19 no encontro da música popular arraiana, que os bombos nos saiban colonizar o corazón...

Como nos sabrá colonizar o corazón Bieito Lobariñas e Josiño “da Teixeira”, ao remate deste pregón, artistas da regueifa e repentistas poéticos únicos desta Terra lírica e milenaria...

Vaise o pregoeiro querendo ser un soño..., desde a certeza absoluta de que a realidade que se soña é tan verdadeira como a realidade que asombra...

Nada máis, longa vida ao pobo de Figueiró, e que a Cultura rime coa ventura...

Moitas grazas...

Vaise o pregoeiro cantando...

Hai na fonte dos Carreiros

un merliño nunha flor...

enche o mundo de beleza

cando chía o meu cantor...

Non  cho digo por cantar

que a Vida alegre me corre,

eu son como o paxariño

cando canta ata que morre...